SOUR CHERRY

OKSELKRONKEL

2011-08-28T10:27:00.000-07:00

Nu ik hier
in uw oksel gekruld lig
bonst mijn hart in jouw borst
en omgekeerd,
maar hun kloppen klinkt als huilen.
Een beetje.

We soezen de dag in,
zoenen met gesloten lippen.
Net een film.
Maar wanneer we slapen
zwijgt mijn piekeren.
Voor even.

Wie was dat? Wat deed hij daar?
"Mijn feest!" (Mijn lief!)
"Dat had ik van u nooit verwacht..." (Omdat ik het van u verwacht.)

Toch voel ik nog jouw ogen
mijn blozen
jouw grijnzen
om mijn ontvlambaarheid.

Je maakt me oud,
houdt me jong,
voedt tranen aan mijn ogen,
die onvermijdelijk overstomen.

Maar alles op zijn tijd.

Tu Veux Ou Tu Veux Pas

2011-08-25T02:56:00.000-07:00

En alles ligt weer voor het rapen. Nu de zon weer even schijnt, is mijn doorregende gevoel van reddeloosheid even op te bergen. We staan voor een nieuw begin. Een nieuwe adem door onze longen.

Hoe zoet kan het zijn om de tijd te voelen wegtikken terwijl je hart angstig en verrukt klopt tot de avond valt, en je jezelf kan bewijzen. Tegenover anderen, die al in je geloven, tegenover jezelf, aan wie je hernieuwd vertrouwen verschuldigd bent. La vie, elle peut être douce, à condition que tu la pousse dans la bonne direction! Tu veux ou tu veux pas? Moi, je veux.

Wat volgt is onvermijdelijk en onvoorspelbaar.

ANNA

2011-06-03T07:03:00.000-07:00

Surprise by annadevolder
Eternity by annadevolder
Asleep by annadevolder

HIGH SCHOOL LOVER

2011-05-28T08:41:00.000-07:00

Oregon Bike Trails - High School Lover

2011-05-27T10:10:00.000-07:00

LOSE IT

2011-05-27T09:27:00.000-07:00

Austra - Lose It

En terwijl de dagen zich uitstrekken als een doordeweekse zondag sterft het weekend. De eenzame toejuicher van de zomer wordt uitgejouwd. Menig trillend examenhart gaat aan het kloppen, en verdoofd gaan onze lenteliefdes aan het winterslapen.

Zij liep de fietsenstalling binnen en viel op de grond. Haar lip trilde nog na, van een ander soort dan het lachen van de mensen wiens weg zij versperde. Want zij lag niet zomaar gevallen, maar gebarsten. Op hakken over de grond uitgestort, in een krop in haar keel geknoopt. Kon zij lachen om de situatie of zou zij besluiten haar tranen de vrije loop te laten? Zij is een sterk meisje, zelfs wanneer zij fluistert over stressaanvallen, over angsten en dromen tussen wiskundige formules door. "Je ziet, wiskunde is essentieel voor elke andere wetenschap.", zo onderbreekt hij de onder spanning staande onderbreker. Dat haar gevoel geen wetenschap is, daar gaf hij zich geen rekenschap van. Enkele dagen voorheen - of diezelfde dag nog, want deze dagen vloeien in elkaar over als op stapel staande zomerliefdes - had zij zich beklaagd over mijn wetenschappelijke ingesteldheid. "Kan wetenschap verklaren waarom je graag ziet?". "Feromonen,knuffelhormonen,...". "Of je iets graag doet dan? Nee," zei zij nog voor ik wetenschappelijk ononderbouwd kon protesteren, "dat is persoonlijkheid.". Zij is een sterk meisje, dat weet iedereen.

En met haar dromen mocht zij mij lastigvallen. Zij droomde groots, over grenzen heen. Van het ondenkbare bleef zij af. Haar dromen liggen binnen het bereikbare, dat ze uitrekt als doordeweekse zondagen van hard werk en devotie. Met haar tong verzwaard door milde tegenslagen mocht zij bij mij uithuilen, maar dat deed zij niet. Zij was sterk. En toch was daar het bange trillen van haar onderlip, het tranen van haar bruine ogen, en niemand die haar iets van waarheid kon beloven. Geen zekerheden over succesverhalen, hoewel we beter weten. Geen woorden van troost die werkelijk troostten, hoewel we het tegendeel wilden geloven. Maar zij slikte zichzelf tot succes en sprak honderduit over toekomstplannen. Alternatieven voor een alternatieve keuze. Daar vormde zich ergens het idee dat zij net zoals ieder van ons het geijkte pad zou gaan bewandelen. Maar haar ongewoon is ons gewoon.

Geen formule voor de juiste formulering van mijn woorden van troost. Haar trillende onderlip, doorwaterde blik, en mijn ochtendkus op haar wang en dit: "Zelfs als... dan is er nog zoveel dat je kan doen."

SILENT NOISE

2011-05-15T14:18:00.000-07:00

EVA

2011-05-14T08:20:00.000-07:00

SPRING KING

2011-05-12T07:41:00.000-07:00

Misho Antadze

De lente kroont zich koning. De uitnodigingen voor een kroonprinselijk zomerhuwelijk komen al aan. Ik kies m'n kleding, ontvouw mijn onderbroeken, en kreuk ze des te meer in voorbereiding van het feest, waarop iedereen al jaren wacht.

Met het ontluiken van nieuwe bloemen elke dag, herontdek ik het licht zoals het uit je ogen schijnt, wanneer ik uitdaag en -trek. Op jacht in de tuin, vang ik aandacht om het weer los te laten als boomerang. Steeds weer komen we terug uit op dezelfde plaats. Het is magnetisme in een jong lijf. Want de zomer proef ik al in de gedronken rode wijn, en ruik ik al in de plooi van een nek, waar het parfum zich voor wat dromen gevleid heeft.
De warme zomerregen die de lucht zoet als dikke stroop, suikert huid en handen. Geknecht door zondagzoenen, bekroond na lang wachten, liggen we alweer.

Ontkroond loop ik verloren in een leeg huis. Sigaret. Rook die mijn uitgeputte lijf weer wat stut. "Het mooiste naakt." Men moet zijn sterktes kennen. Op het dak stal ik mijn blijdschap uit. Een lach als een kado, een zomerparfum voor de toekomst. Fris en jong en vrolijk en jij, wij.

Selebrities - Secret Garden

TOM TOM BOY

2011-04-17T12:44:00.000-07:00

Kurt Vile - Peeping Tomboy

EN GARDE

2011-04-16T03:36:00.000-07:00

Onze benen gekruist, alsook onze woorden. En garde! zegt één van ons. De ander doet gewoon mee. Hectische tijden drukken wallen naar ongekende laagten, verdraagzaamheidsdrempels naar nooitgeziene hoogten. Onze gesprekken zijn een geduw en getrek, over de aangenomen grenzen van onze vriendschap heen. Wij die elkaar zo goed kennen, lopen verloren in onze woorden. Ik rol met m'n ogen, jij klakt met je tong. Als een hond voel ik me. Berispt om vuile voeten op 't parket. "Ja, ik heb in de gang gescheten!"

Wanneer jij boos op me bent, dan voel ik me zo ongelofelijk klein, maar niet klein genoeg om door de kier onder de deur weg te glippen, niet groot genoeg om je woorden te kunnen vangen. Wanneer jij boos op me bent, dan is het alsof tienduizend moeders me beschuldigen van het onteren van evenveel dochters. Wanneer jij boos op me bent, ben ik boos op mezelf, om schuldgevoel en gelatenheid gelijk.

Het is een gek gegeven, jij en ik. Berusting in de twist. Geduld in het ongeduldige. En zolang onze glazen maar vol zijn en één van ons sigaretten heeft, zijn we best verzoenbaar. Ons platonisch huwelijk, onze liefdevolle vriendschap, is zowel moeilijk als gemakkelijk, ..., stabiel als onstabiel, maar wel een onbetwistbaar gegeven. "Ja, ik heb in de gang gescheten! Maar ik heb het wel weer opgeruimd."

BELGIAN BEER INDUSTRY

2011-03-26T06:58:00.000-07:00

LUKASZ WIERZBOWSKI

2011-03-24T13:52:00.000-07:00

FIZZY

2011-03-22T11:54:00.000-07:00

Een dag, door katers met miauwen ontvangen, die zindert als het scherpe ochtendlicht, verblindend aan het begin ervan. De vooravond is nog scherp afgetekend op mijn lippen, en gelegen in de wallen onder mijn ogen, roodomrand en helblauw, door drank en rook uitgedund en omkringd. Een wazige dag in Hamiltonsfeer. Een dag van doezelen en verder uitdrogen in het licht van de zon op aanstormende-lente hoogte, beginnend waar de fles troost het niet langer volhield. Mijn hart beukt in mijn hoofd met scherpe staccato en mijn maag keert om en om en om op de zware bassen van spijt. Een glas te veel een moment te vrij.

En dan jij. Wachtend op de brug. Niet de brug die jij bedoelde, maar één van de vele. Een metafoor aan de werkelijkheid ontleend - vrij van rechten. Jij fietst, ik loop, jij rookt, ik rook alweer, jij drinkt, ik drink - alweer. Mijn mening ligt op de straten uitgespuwd, aan jou om te ontleden. Mijn plannen reiken soms niet verder dan waar je tenen beginnen en ik je neus kan raken met de mijne. Daar houdt alles op en is het improvisatie. Over de scherpte van je gezicht en mening, over de daad op zich en de dode hoek van bewakingscamera's.

Andrew Bird - Fitz & Dizzy Spells

Even later in de auto merkt iemand de volle maan op, het licht waarin katers verdwijnen in de nacht, om slechts tegen de ochtend terug te keren. Nog wat later zijn we weer verenigd in een spel van aantrekken en afstoten op het tempo van de glazen die nooit helemaal vol of leeg zijn. Je bent als de bubbels in een goeie fles, zinderend en zinnenprikkelend, maar vooral een beetje luxe. Wanneer we samen vallen, heb ik geen angst, noch spijt van het vallen. Het vallen is ons zweven en neerkomen in zachte, vruchtbare aarde, waarin mijn liefde als na een lange, harde winter weer opbloeit, maar dan zonder de winter. Nog wat later dans ik terwijl jij kijkt. Jouw dronken blik en mijn zorgeloze jeugdigheid. Mijn vingers schrijven woorden door de rook die de ruimte vult, die meteen weer uiteengedreven worden door de zware bassen die de bubbels in onze maag doen herleven en opborrelen en bruisen... Jij, zo-mooi-wanneer-dronken, zo-overal-en-nergens-heen-stuiterend, werpt lome blikken op mijn huid, doet je ogen traag in de mijne vallen en ik kus je - en plein public.
Blijf nog maar even. Kom over een half uur.
Waarom?
Lijkt me leuker.
Oké.
Een half uur later kus ik bezwete wangen, voel de jeugd door mijn aderen en jaag de rook mijn longen in. Met elke trek hijg ik harder, warm ik mijn lippen, tot een verzengende hitte die je huid moet brandmerken. En dan vind ik je tussen de lakens, gladsgestreken en weer verfrommeld. Je zucht seks. Ik haak mijn naakte botten hardhandig tussen de jouwe. De ochtend is nog, De avond al ver weg. Mijn huid brandt, mijn adem dooft in jouw mond. Alsof we de werkelijkheid onomfloerst niet smaken.

MOTHER

2011-03-02T12:25:00.001-08:00

We rijden langs de oude banen en nemen de lifter die onverschrokken op de middenberm staat niet mee. Vandaag is een dag voor egoïsme en overwinningen op onszelf. Ik en mijn moeder, samen in een auto vol herinneringen. Zoals wij hier vroeger vaak de tongpunt-r oefenden, ik mijn zus en mijn zus mijn broer op de billen tikte, huilde en onze woede gekalmd werd met vele wijze woorden, zo veelzeggend als ze universeel zijn. ("Daar komt wenen van!") Een auto met een verleden. Het is in deze auto dat mijn grootvader mijn moeder van haar feestjes oppikte, en in deze auto werden misschien wel wat ongeboren broers of zussen verwekt. In deze auto spraken we zonder remmingen over mijn liefdes en over de hare, over hoe het nu verder moet en meer van die ongrijpbare dingen.

Mijn moeder zou de schoot van de wereld moeten zijn wil alles nog goedkomen. Ze is de realistische goedheid en een immer bezige goedzak. Ja. Hoe zij haar ogen samenknijpt en ons voor gevaren in de verte verhoedt, hoe zij mij steunt in mijn onstutbare theoriën over het leven en dan zachtjes fundamenten plaatst onder mijn wankele wereldbeeld duidt op schoonheid zonder meer. Zachtjes fundamenten plaatst, want het is een kwestie van millimeterwerk - Mama's millimeterwerk. Hoe wij onze geschillen beslechtten vroeger, met een lach, een traan en nooit een werkelijk handgemeen. Behalve dan die ene keer dat ik zei dat ze 'zaagde', maar dat was terecht, en van beide kanten.

Mijn moeder, een eeuwig-rustig baken van zelfrelativering, waarop de golven van mijn temperament stukbreken, maar zo dat het opspattende water niet verloren gaat, maar opgevangen wordt en opgespaard voor waar het later nuttig kan blijken. Mijn moeder, een altijd-zwijgzaam-wanneer-nodige en hevig-waar-gewenste vrouw. Zoals zij kan geen ander zijn mening de tafel in hameren. Geen mens die durft tegenspreken wanneer zij aan het woord is. Dan zegt men soms dat ze een half glas te veel uit heeft, maar enkel zij weet dat de waarheid in het midden en niet op de bodem van een glas ligt. Misschien is het daarom dat zij nooit met een half glas tafelt. Een kwaliteit die hopelijk erfelijk zal blijken. En dan lieg ik: het is al gebleken.

Hoe wij samen kunnen katten op wie niet volgens onze toonladder spint... Ongeëvenaard. Het is toch godgeklaagd en dit en dat. En dan zijn we bijna thuis aangekomen en voel ik al de spijt. Soms wil ik dat ze eeuwig tuurt, verhoedt voor gevaren van veraf. Dan zegt ze iets zoals 'voila' en dan denk ik 'ja'. Ze is de realistische goedheid en een immer bezige goedzak. 'Ja' denk ik.

Moloko - Mother

WE HAVE EVERYTHING

2011-02-13T13:26:00.000-08:00

Young Galaxy - We Have Everything

YOU TALK WAY TOO MUCH

2011-02-13T13:05:00.001-08:00

The Strokes - You talk way too much

Het is moeilijk om ademen met longen vol woorden die moeten overtuigen. "Kies mij!", schreeuwt elke stilte, "Hou van mij, van niemand anders!". Het is gemakkelijk spreken, als je er niks van weet. Een eerste keer van iets, zoals er veel zijn van veel. Maar dit keer, anders eerst. Alsof je voor het eerst alcohol drinkt en beseft dat je dit je hele verdere leven wil doen. Gewoon, omdat je er goed in bent. Het komt je heel natuurlijk voor. En net als bij alcohol is er de roes na de zegen. Een lachen dat oor met oor verbindt, en een tranen van ontroering.

Een eerste keer oprecht mezelf op een podium, waar mijn woorden op mijn huid geschreven staan en ik ze, laag per laag, ontbloot. Dan sta je daar, naakt. Ik zet het schaamrood op het gezicht van iemand die het niet zo slecht bedoelde. Ik adem weer en loop over van opluchting. Bewondering van die ene, verwondering over die ander, overdondering. Mijn vertrouwen was niet gespeeld. Er zijn de vanzelfsprekende aanrakingen enzoverder. We zijn allemaal erg open. Want, zijn we niet allemaal dezelfde? Anders en toch dezelfde? Verpakt in woorden, in het juiste licht opgevat, geschetst met precisie voor het vage. Ik hou hiervan.

Het is moeilijk om vatten wanneer je de drukte nog in je oren voelt maar je hart geen ruimte meer laat door het trekken van het dekbed. Daar lig je dan, heel alleen, heel vrolijk te wezen. Ik zeg 't niet genoeg: 't was een mooie dag.

DON'T WAKE ME IN THE NIGHT

2011-02-03T09:13:00.000-08:00

Janelle Monáe - Sir Greendown

Op mijn knieën in volledige overgave voor een uitzichtloos genoegen. Balanceren we samen op de grens van dubbelzinnigheid? Als na een lange en donkere nacht waarin dromen ver weg blijven ontwaak ik om een nieuw licht te vinden: mezelf. Zoals we het geleerd hebben ben ik bijna volwassen, bijna volledig in evenwicht met mezelf. Het besef dat biologie in de verste verte niet aan psychologie raakt moest ooit komen. Feit is dat onzekerheden die ik heb over anderen rondom mij net mij als basis hebben. De voedingsbodem voor teleurstelling is eigen verwachting.

In een wereld van doelen op lange termijn blijft mijn heden soms achter. Dansen, dansen en dansen en vergeten wat we net zeiden. Drinken, drinken en nog meer drinken en hopen dat iemand het vastlegt. Onze vreugde vergeten we toch weer in de ochtend, wanneer de nadorst het enige is wat ons nog herinnert aan de woorden die uitgesproken in de lucht achterbleven, want niemand luistert wanneer we enkel willen kijken en net niet kijken. Dorst. Na. Drinken!

En wanneer de ochtend ons herinnert aan wat we niet willen weten, en de lakens onze verstrooide ledematen verstoppen, kussen we wat, maar afgemeten. We wurgen onszelf in posities die niet ongemakkelijk maar net gemakkelijk genoeg liggen. Er is altijd iemand die dan vertrekt. Zoals de avond tevoren, terwijl er nog gesprekken af te ronden waren, nog lippen gekruld moesten worden, armen om elkaar geslagen. Als laatste overblijven is nooit leuk. De flessen liggen verspreid over de vloer, peuken steken af tegen de vloer zoals hun teer onze longen wil veroveren, en jij staat daar maar. We stinken naar drank, de slaap nestelt zich al in onze ogen en we denken al aan morgen, vergeten de uren waarop alles verdwijnt, even waardevol als -loos.

Een nieuwe week vat aan, nieuwe doelen worden gesteld. Maar wanneer het weekend daar is heb je 4 dagen niet geleefd maar overleefd. Het enige wat ons herinnert aan voorbije dagen is een steeds terugkerend gevoel van verlangen naar meer. Ik kom thuis en ik vergeet wat ik verloor wanneer ik denk aan dansen, dansen en dansen, al drinkend, drinkend en drinkend. "Snel weer."

2011-01-31T08:59:00.000-08:00

FOREST

2011-01-23T09:49:00.000-08:00

DEER IN THE FLASHLIGHTS

2011-01-23T09:27:00.000-08:00

Ik heb een camera gekregen.

NACHTLEVEN

2011-01-20T08:17:00.000-08:00

POGO

2010-12-04T08:38:00.000-08:00

(KAN...NIET...WEERSTAAN.)

GET SOME

2010-12-03T14:43:00.000-08:00

Dont pull your pants before i go down
Dont turn away this is my time
Dont make demands I dont take none
Just say a prayer that it gone get done
Dont pull your pants before i go down
Dont turn away this is my time
Like the shotgun need an outcome
I'm your prostitute, you gon get some
Like the shotgun need an outcome
I'm your prostitute, you gon get some

Ik loop op platgetrapde sneeuwbedden, de laag heeft zijn vering verloren. Sneeuw is enkel mooi als alles vredig wit slaapt in je hoofd. Ik spuit mijn rochel tussen de veren, waar al mijn gal verdrinkt tussen de vlokken. Ik onderdruk de neiging (face down) in de sneeuw te gaan liggen. Mijn adem zou stokken in zachte witheid, ik zou het ijs doen smelten met mijn adem vol van alcohol en dromen. Dromen over warmte tussen twee lijven, over hoe de thermische beweging steeds verhoogt op het ritme van twee naakte lijven, tot de hitte ondraaglijk wordt en afstand raadzaam wordt.

Go head go away low, but here i can do no harm
Go ahead go away low in my honey lovin arms
Go ahead go away low, where i can do no wrong
Got you around my finger like a lonely lovers charm
like a lonely lovers charm

Het begon onschuldig, kinderlijk bijna. "Verras me na school?" En dan geen antwoord. Of hoe de koude berichten (mid-air) doet stollen. Niemand hoort mijn smeekbede, en toch weergalmt ze steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw. Ik vraag me af hoe ver mijn echo reikt. Zou die weerkaatsen tegen de ijswanden van mijn mond? Enkel kilte ontsnapt aan mijn bevroren lippen en geen blauwbevroren hand die de woordenstroom kan stoppen eens toegelaten. Ik schreeuw mijn woede uit in stille slokken. Alcohol, nicotine, geen troost die meer onderschat is. Waar houdt mijn dwaling op? 't Is als glijden over bevroren straatstenen. Ik neem mijn aanloop, spring lichtjes, plof dan neer en glijd verder, een voorwerp in beweging wil in beweging blijven. Parallel. Wanneer ik mijn eenzame rook uitstoot vliegt ze voor me uit. Ze stopt (mid-air) en valt uiteen, als onuitgesproken ergernis/kilte.

And cause i can I'm gon' got west
Just like a man Im the fortress
Like the shotgun I cant be outdone
I'm your prostitute, you gon' get some
Like the shotgun needs an outcome
I'm your prostitue, you gone get some

Gemiste oproep. Beantwoord. Geen antwoord gekregen van de gewilde perfectie. Het zijn dromen die me vermoorden, stilletjes, beetje bij beetje. Geen perfectie zonder drama. Ik voer argumenten aan voor de ruzie in mijn hoofd. De antagonist zegt geen nieuwe dingen. Hij zegt dat hij al lang weet waarom alles draait. ("Ay me!") En toch... Rond de pot pissen is hem niet vreemd. Het is niet moeilijk toe te geven. Laat je glijden over het ijs, bots tegen me op, ik vang je. Niks. Slapen is niet moeilijk. Geen vreugde zonder drama. "Je weet het? Je weet het?" zo echoot het na. "Je hebt geen idee!" zo stop ik de cadans. Dansen dansen dansen dansen dansen alleen. Een café gevuld met mensen. Enkel leegte. Niet van de glazen, niet van de goede wil, neen, leegte van dromen. Naïviteit die verdwijnt. Het ergste is het aanleren van slechte gewoontes. Hoe lang kan je iemand missen voor het een schertsvertoning wordt?

Go head go away low, but here i can do no harm
Go ahead go away low in my honey lovin arms
Go ahead go away low, where i can do no wrong
Got you around my finger like a lonely lovers charm

(Go head go, Go head go ...)

De essentie? Andermans moeder neemt me in zich op. Ze zegt: "Het afgelopen half jaar is je gezicht melancholisch geworden. Ik wil die jongen terug die de wereld ging veroveren, want, en je kan zeggen wat je wil, jij hebt iets bij te dragen. Jij kan ver komen. Wat ga je nu doen? Wil je je hele leven lang de voetveeg zijn? Wat wil je hiermee bereiken?" Mijn gezicht is melancholisch geworden. Een eeuwige tristesse zou zich in de lijnen van mijn gezicht genesteld hebben (Dorian Gray?). Ik kijk weg, kijk in ogen. En het hele verhaal draagt zich aan me voor. "Er was eens..." Er is enkel nog teleurstelling op dit moment. Het is nog maar twee dagen wachten. Maar ik kan niet meer.

"Go head go away low, but here i can do no harm
Go ahead go away low in my honey lovin arms
Go ahead go away low, where i can do no wrong
Got you around my finger like a lonely lovers charm"

Mijn woorden stokken waar mijn adem tekortschiet.

NEON PERFECTION

2010-12-02T08:06:00.000-08:00

Neon Tambourine

ONDERGRAVEN

2010-12-02T07:43:00.000-08:00

ondergraven
on - der` gra - ven (ondergroef, h. ondergraven) door graven doen instorten; figuurlijk in `t geheim van alle steun beroven; ondermijnen '
Gevonden op

Ondergraafd en afgestoten - afstotelijk. Ik heb mezelf op de rooster gelegd en kwam tot de conclusie: niet goed bezig. Waar zijn mijn dromen? Tot welke limiet reikt mijn ambitie? En vooral: ben ik tevreden? Als niets te veel gevraagd is zou 'iets', eender wat, toch afdoende moeten zijn? Dan moet ik toch vrolijk en blij zijn? In een wereld van gewilde imperfecties hoef ik niet zo hard mijn best te doen. Het is misschien mijn oudejaarsavond die met voorsprong aan komt kloppen, mijn goede voornemens als ongenode gast. "Het is te koud buiten, laat me toch binnen." zo hoor ik het klinken. Dan tikt het besef tegen de ruiten en ik,... Ik laat het liever nog wat buiten staan. Het is de sneeuwval die me zo springerig maakt. Alles is wit. Omdat alles wit is lijkt alles hetzelfde. Alles is uitzichtloos koud en wit en nat en glibberig.

glibberigUitspraak: ˈxlɪbərəx Bijvoeglijk naamwoord nat en glad `Glij niet uit in die glibberige modder.`

Lichtpuntje: de perfecte soptijd klokt af op 6 seconden zo leerde ik vandaag. Langer en het koekje verliest dat licht krokante dat opweegt tegen het warme zompige, of, god verhoede, het breekt af en komt met een zielige plof in je thee/koffie terecht. Af te raden. Ik moet niet zo denken. Niet goed bezig.

ROAD TO NOWHERE

2010-11-30T08:04:00.000-08:00

De gedachte een treinticket te kopen, bestemming n'importe où, heeft me altijd vervuld met plezier. Ik dacht eraan hoe ik langs de achtertuintjes zou scheuren, hoog en droog in mijn treinzetel naar de plastic tuinstoeltjes starend en dan maar zelfgenoegzaam zitten meeknikken op de muziek. Of ik alleen zou gaan? Ik denk van wel. Ik zou niemand nodig hebben om nergens heen te gaan zo lijkt me. En enkel wanneer de eenzaamheid drukkend werd zou ik de telefoon ter hand nemen en bellen. Bellen naar n'importe qui. Ik zou zeggen: "Ik ben op weg naar nergens." En die iemand zou antwoorden: "Daar ga ik nu ook net heen!" En dan zouden we elkaar tegenkomen in de besneeuwde velden en nog voor we elkaar troffen zou onze adem zich al - toonbaar als die in deze dagen is - inspannen om de meters te overbruggen en onze stille woorden zouden elkaar omarmen als na een lang weerziens. Zoiets.

Maar een treinticket naar ergens en dan nooit komen tot waar je heen wilde, dat is iets anders. Het is zoals ik een warme sok aantrek op kille dagen: ik begin bij het begin en steek teen na teen tussen de warme wol en daarna rol ik synchroon beide zijden op tot ik ze met een hoekige beweging over mijn hielen kan trekken terwijl ik denk 'dat is nu 's een heerlijk warme sok' om dan te ontdekken dat mijn grote teen door een gat in de onderkant naar buiten steekt. Zo was zondag. Een kapotte sok in koude tijden. En toch, onaf en nooit gekomen tot de voorziene bestemming, volmaakt en verfrissend. De wol is nog mooi, en ik draag gewoon een dunne sok met de kapotte eroverheen. 't Is het aanzien dat telt, daarvoor wil ik mijn ene teen wel wat achteruitstellen.

Wat ik bedoel is: het sneeuwt sinds kort. En volmaakt warm zal ik het wel voor even niet meer hebben, maar adem krult nu des te mooier op volgens de banen van andermans adem. Foetushouding van waterstofatomen, knuffelkoek en kleffe liefdesverklaringen. Ik wil het allemaal, wel nu meteen en perfect als een treinrit-zonder-bestemmingdroom

REVIVAL

2010-11-23T13:15:00.000-08:00

En terwijl de dagen korter worden, wordt mijn hoofd voller. Examens. Komen. Er. Aan. Ik ben eraan (voor de moeite). Wanneer het computerscherm om half 5 meer licht geeft dan de zon, vergeet je even te lachen. Dan mag je wanhopen. Echt. Wanhopen.

Ruzie. Hou ik niet van. Het is als een kanker die zich verspreid en enkel opgelost kan worden met chemo. Ik hoef geen afval meer om de boel op te ruimen. Het lijkt me soms alsof ik geduwd word tot waar de vloer ophoudt en ik zou vallen naar een lager niveau. Een minder niveau. "Jij bent minder waard dan vroeger." zo zouden mensen dan zeggen. Ik zou knikken - lichtjes en toch niet te ontkennen. Ik weet het. Ik ben minder waard dan vroeger. Was het dat ik meer tijd had, dan? Was mijn vroeger onschuld mooier, dan? Ik word niet graag volwassen - traag maar zeker en niet te ontkennen. Ik win enkel aan verplichtingen, niet aan voordelen. Is het het licht dat wijkt en colgateglimlachen onmogelijk maakt?
NEEN. Het is een winterblues die aan komt kloppen - en dan mag je nog de mooiste winterjas hebben, het blijft koud en grijs en doods en zielig.

Nood aan leven zonder wrijving. Zoals de fysica in theorie. ("We houden even geen rekening met wrijving, we berekenen alles gewoon even theoretisch.") Maar ik ondervind dus wrijving. En ik, ik heb geen zin in ruzie. Maar het is weer - ALWEER? - onvermijdelijk en niet te ontkennen. (Zie ook: winterblues)

EN...

2010-10-15T09:54:00.001-07:00

... JIJ DACHT DAT JE 'T DOOR HAD.

ALL MY FRIENDS CAN'T SLEEP...

2010-10-13T13:42:00.000-07:00

... WE'RE TRYING TO FIGURE OUT WHAT'S WRONG WITH US.

"Ik luister normaal nooit naar zo'n dingen..."

LIVE IN DREAMS

2010-10-06T14:09:00.000-07:00

Als je hoofd ontploft, waar blijft je hart dan achter? Het hart als verzonnen metafoor voor voelen en dromen over liefde. Ik hou niet van met mijn hart, ik hou van met mijn hoofd en hormonen. En wanneer de stukjes gedachten liggen na te sluimeren op het nachtkastje, in het rode licht van de wekker die 00:33 zegt zoek ik mijn liefde. Want ik vind 'm niet in de voegen van mijn ondergoed. Dichtgemetst en weggeborgen. Waar blijft mijn hart als ik mijn lijf vergeet? Waar blijft mijn verstand als ik naar mijn hart leef? "Volg je hart!" "Dat lijkt me het grootste cliché en de grootste leugen ooit." "Ja, maar het is toch zo?" De vraag suist na tot uren later, wanneer de wekker OO:34 aangeeft en ik in slaap val. Dan, de volgende ochtend, komt 'ie terug met de weeromstuit die volgt op de verwerping, van het idee dat je je hart kan volgen - moet volgen.

Later komt hij bij me. We praten, ik kijk niet in z'n ogen. Nog later eten we verbrande pizza, en lachen we om lege mopjes. Nog wat later zijn we naakt, tussen de gekreukte lakens van latere eenzaamheid. Kan je dan niet alles willen? Of toch meer willen? Zijn we verwend als we het beste willen puren uit het gegeven? Niet voor mij! Zo'n dromer ben ik wel. Glijden op mijn dromen, niet op de flow, is een beetje zelfverminking. Want ergens voel ik de waarheid die komt met hoofdpijn van de volgende dag, en dan weet ik dat het allemaal vergankelijk en tijdelijk is. Niemand houdt het een jaar lang vol, te verkroppen wat hij/zij wil. Ik niet in het minst.

Nog later zal ik leven in mijn dromen. Bewegen in mijn dromen. Herhalen wat ik zei, tegen mezelf en tegen een ander, in een betoog dat ons beiden moest overtuigen. Maar toen, even ervoor, had ik de deur al gesloten, hem toewerpend dat hij nog steeds terug kon keren op zijn stappen, en hij die iets zei dat niet strookte met de waarheid en ik die iets deed dat niet strookte met mij. Want ik ben niet de onverzoenbare schijn die ik lijk. Ik hou van en ik verlief op. En hoewel de woordenboeken tekort schieten in deze verwoording, is de waarheid niet minder waar. Niemand weet hoe mijn gedachten vloeien in hopen en dromen en verloochenen en staakt het vuren. Soms wil ik dat het ophoudt. Stilstaat. Ik sta stil. Ik droom de droom. De realiteit is enkel realiteit. Gedaan ermee.

TO BURST / TO KEEP ?

2010-10-02T03:16:00.000-07:00

De kappersstoel is de voedingsbodem van twijfel. Small Talk die Big wordt. En zo wordt de waarheid aan me opgedrongen in een universeel erkende 'goede raad'. "Niet getreurd, dat zal zichzelf wel oplossen." Ik praat honderduit over mijn twijfels, redenen waarom wel/niet, waarom zeker wel/niet. Ik laat me zelfs iets ontsnappen dat uit één of andere vrouwenfilm gestolen is. Of misschien niet letterlijk, maar zo zou ik het wel willen horen. Mocht ik ooit zo'n films bekijken.
Wat ik niet doe.
Nooit niet.

De kappersstoel is de moordenaar van elke zichzelf opgelegde en voorgelogen regels. Je klaagt niet, je zeurt niet, je zwijgt en kleedt je uit - hoewel dat niet altijd slecht hoeft te zijn. Verliefd, gesmoord, vertrouwd, gescheiden.

Het leuke aan ping-pongen met kappers/kapsters is het gemak ervan. Geen nood aan stijlfiguren hier, handige zweepslagjes met palletjes daar. Neen, simpel spreken en dromen en hopen en liegen en rood worden en bekennen. Niet dat de waarheid geboren wordt in een frons via de spiegel, maar er gaat wel iets breken aan de muur die west-jezelf van oost-jezelf moet scheiden. Handige momenten zijn het. Je kan kiezen: barsten of behouden? Barsten of behouden?

MERCEDES BENZ

2010-09-29T12:19:00.000-07:00

Classical.

clas·sic /ˈklæsɪk/
[klas-ik]

–adjective Also, classical ( for defs. 1–5, 8, 10 ) .
1. of the first or highest quality, class, or rank: a classic piece of work.
2. serving as a standard, model, or guide: the classic method of teaching arithmetic.
3. of or pertaining to Greek and Roman antiquity, esp. with reference to literature and art.
4. modeled upon or imitating the style or thought of ancient Greece and Rome: The 17th and 18th centuries were obsessed with classic ideals.
5. of or adhering to an established set of artistic or scientific standards or methods: a classic example of mid-Victorian architecture.
6. basic; fundamental: the classic rules of warfare.
7. of enduring interest, quality, or style: a classic design; classic clothes.
8. of literary or historical renown: the classic haunts of famous writers.
9. traditional or typical: a classic comedy routine.
10. definitive: the classic reference work on ornithology.
11. of or pertaining to automobiles distinguished by elegant styling, outstanding engineering, and fine workmanship that were built between about 1925 and 1948. (Of misschien ook niet)

BOWM's BACKs

2010-09-29T05:50:00.000-07:00

Bowm

TRIO IN E-FLAT

2010-09-25T12:57:00.000-07:00

Ik duw en jij sleurt aan mijn haar dat vast zit en ik val niet om. Haha! Malle jongen... Dan lig ik en jij ook, en samen liggen duurt te kort en actie wordt ondernomen. Maar blijf toch liggen, even. De humor vermoordt mijn lief, leed. Waarom is een adem te kort om uit te blazen over de lakens, zo vroeg ik me af. En dan zwijg ik want zo'n dingen zeg je beter niet. Het glazige in mijn ogen, de ruiten van mijn wereld, vol woorden die vermoorden, want ik zwijg soms beter en ga op m'n knieën. En dan stoot je me weg met mokerslagen die ik bedwing en kan veranderen zoals ik het wil. Maar... Hoe hard mag je zijn voor je harteloos wordt? Geen idee, en ik zwijg weer. Je hebt je sokken nog aan? Of niet? Het is het licht van buiten waarin ik wil zwemmen, niet de regen die tikt tegen de glazige ruiten, vensters van ons hol. Dolen we nog? Even? Neen. Nu niet. En als ik zeg tot gauw dan weet ik dat het gelogen is. Want gauw is relatief en nooit gauw genoeg, of net weer te gauw, en zo dwalen we rond in het hol van vrijen met sokken die ik niet zie, en katers die je doen niezen. Zo ben ik tevreden.

En dan sta je op en laat me liggen. Of stond ik op en liet ik mezelf liggen? De geur van ons zweet. De zilte smaak van zoenen. En mijn adem stokt en ik zie mezelf weer geboren worden in het licht van de badkamer. Ik was niet, wij waren. Tot nu dan toch. En ik voel wrevel want jij verbrak de stilte van woorden op mijn lippen en maande aan tot actie. Actie. En geen mogelijkheid tot take twee. 't Is even over nu. Onze neuzen tegen de vensters waarin we schuilen voor gevoel en 'fluffy' haren.

En dan zwijgen we weer en ik zoek je verklaring in beweging. Ik snapte het niet, ik snap het nog steeds niet, ik zal het nooit snappen. Want het enige wat we uiteindelijk zeggen - het enige van waarde - is het cliché van een afscheid. "Tot gauw.","Ik zal je missen.","Ik jou ook, maar dat geloof je niet.". Ik wil het geloven, geloof ik, en ik geloof je. Sorry was ook zo'n verzwegen zegen. Want het was niet nodig dat ik boos werd. Dus sorry.

En dan lokt het zwart/witte van het klavier, en ik speel mijn liedjes. Liedjes die ik speelde, die ik speel, en die ik nog wil spelen. In mijn hoofd is er de sneeuw en warmte van een winteravond. Het dampen van mijn thee, terwijl jij je sigaret rookt en ik jou sigaret rook en speel. Winterkousen rond mijn tenen op de pedalen, en dan een lied dat je me vraagt te spelen, en ik zal spelen, want het was niet nodig dat ik boos werd. Jij was jij en ik was boos. Boos om niks, terwijl ik iets verwachtte. Mijn woorden vermoorden, en soms zwijg ik beter. Zoals nu.

WHERE DID YOU SLEEP LAST NIGHT?

2010-09-22T13:41:00.000-07:00

(Madjo)

THE ANSWER

2010-09-22T13:01:00.000-07:00

De virtuele vertaling van een politiewagen, en dan... "HANDEN OMHOOG!". 21.40u, wachten, 21.45 u, laat maar. Ik hou mezelf tegen, beteugel mijn enthousiasme naar meer. Niet, nooit niet, opgeven. Want wanneer ik het dan waag, een sprong in een gekende diepte, en ik het gladde wateroppervlak daar beneden raak, komt het eerst hard aan, dan zacht, verfrissend als het water blijkt te zijn. En toch... Er bestaat zoiets als dieptevrees. Het gevoel nietig te zijn, omringd door stille wateren. Niet te diep en niet te ondiep, dat is het geheim. Dat en niks anders. We leven in mijn wereld van vragen en onbeantwoord antwoorden krijgen. Geen veelzeggender gegeven dan de stilte. We winnen het spel van vraag en antwoord niet volgens plan. Het gaat om die diepte/ondiepte paradox. We zitten er tot over onze oren in, maar de substantie kan aangenaam zijn, eens we het harde oppervlak achter ons gelaten hebben.

In die waas van waarheden en leugens groeien verlangens die we temperen en beteugelen - al dan niet succesvol. Want als het foute zich aandient, zwichten we nog het liefste. En wanneer het foute de standaard wordt gaan we weer verder naar nieuwe grenzen van verlichting. Maar nu, voorlopig, blijf ik vastgeroest in berusting. 21.55 u, antwoord. 22.00 u, beantwoord. 22.09, JACKPOT. 10/10, A+.

BORSTEN

2010-09-22T07:31:00.000-07:00

Borsten volgens Dylan Forsberg

LATE ZONNESTRALEN

2010-09-21T09:43:00.000-07:00

Beroemde namen in je onderbroek. De hemel op zich. Of op jou. Een uitzinnig feestje in de laatste zomerzonneschijn. Of niet. "'t Is vandaag de laatste dag van de zomer.". Ik heb een wandelende agenda, en dat is erg handig. Erg schattig dat er mensen zijn die zo'n dingen weten. Misschien weten ze nog wel meer dingen, waar ik, verwarde ziel - of dan toch die illusie, niets vanaf weet. Is het zo ondenkbaar dat er grote waarheden zijn, die aan mij voorbijgaan? De theorie bestaat, maar ik ken haar niet. Ik voel enkel een sjaal die me te warm wordt rond de nek en een onrust die ik te slapen moet leggen. Want was ik niet diegene die feestte om de eerste zonnestralen? Diegene die de zon en al haar snode plannen, het mij misnoegen van warmte en vreugde, zo vaak bezong in mijn berichten?

Feit is: de zon is niet goed. Ze verbrandt mijn huid en droogt mijn keel uit. Wat te doen bij een uitgedroogde keel veroorzaakt door de zon? Onder koud bier houden. Gevolg? De lichte glooiing die het begin van een bierbuikje onderstreept - zij het dan niet al te strak onderstreept. Nee, zomer dient tot niks. Ik zal haar vrijheid missen, dat wel. Maar niemand heeft toch nood aan een bierbuik? Daarom: laat ons de ketenen van school en leven weer ombinden en onze strakke jongens- en krolse katjeslijven omarmen en behouden. We zijn niet jong om zomers verbrand en verdikt rond te lopen. Strengheid is geboden. Of zoals Mijnheer Wiskunde het zei: "Eerst wiskunde, dan fuiven!".
Gelijk heeft 'ie. Recht praten wat krom is: een nieuw schooljaar voor The Sour Cherry.

HELLO/GOODBYE

2010-09-20T14:27:00.001-07:00

"I'll be back!"

Strike a pose

2010-08-27T15:24:00.000-07:00

Net nog lag ik perfect. Als ik nu mijn bekken weer omhoog kon duwen, de zitting van de zetel beet kon grijpen en in een wanhoopspoging naar comfort mijn rug weer kon rechten is alles oké. Maar ik blijf zitten, bekijk de regen die strepen trekt langs het glas, de schijn van mijn haren in de weerspiegeling en leid m'n ogen langs de tekens van gisteren. "Wallen zijn toch niet al-tijd slecht?", vraagt Nathan me later retorisch.

Een treinreis is een zucht. Een zucht voor het vertrek, de reis die wacht. Een zucht voor de thuiskomst: opluchting dan wel spijt. Die zucht komt steeds te laat en nooit op tijd. Nooit perfect. We rijden door het vlakke land, ons vaderland, en gaan langs elke porie, elke huidschilfer die beter kon. Niks zit werkelijk op zijn plaats bij ons. Troost in de gedachte dat we niet de enige zijn. Het kon natuurlijk altijd slechter. Toch? Geen idee om hoe laat we thuis zullen zijn want het uur van vertrek was het enige dat onze aandacht kreeg. En ik hoest en kots mijn wijze raad uit die ik zelf haast nooit volg. Hoe gemakkelijk is het om wijzer te lijken. "Ik," zo laat ik het klinken, "heb alle wijsheid in pacht. Luister...". En zo begint het verhaal van halve waarheden, weerkaats ik de echte wijsheid in zuchten en bereik ik mijn thuisstad na iets meer dan een uur.

De 'perfecte imperfectie'... Zo omschreef ik het ooit. Maar hoe is die dan juist? Is het de overmannende slaap die me nu dwingt te schrijven? Want een gesprekspartner heb ik niet in pacht. Wel een halfnaakt naast me liggend, een arm slordig rond me gedrapeerd. De enige werkelijkheid is het computerscherm en ik beweeg me door de droom. DE DIGITALE REVOLUTIE! Menselijk contact is passé. Waarom snapt niemand dat toch?

En toch schuurt niks beter langs onze imperfect perfecte poriën dan zeezout en strandzand. "Strike a pose!". Niemand kan dit ooit nog afnemen. Was het maar waar.
(Ph: Leen, Elien en Hendrik)

That man

2010-08-12T13:57:00.000-07:00

En plots komt het besef. Een leugen van een ander kan ik verdragen, vergeven en vergeten, als het meezit. Het is de diepere leugen, het beliegen van mezelf, het verbloemen van waarheid, vervormen van het gegeven tot het in het sleutelgat van je eigen willetje past, dat ik niet kan hebben. De gave om dit te doen ligt jammer genoeg binnen mijn talenten. Het is iets zoals die ene jongen die altijd moet voorlezen in de klas omdat hij zo mooi articuleert, maar, eerlijk gezegd, liever in zijn hoekje weg wil rotten, de uren met tegenzin doorslikkend zoals hij het gewoon is.

Als de waarheid op je schouders neerdaalt ben je terug bij af. Het scenario van mijn leven heeft de entree niet aangekondigd, noch de exit van tijdelijk geluk. Een film over een leven is saai. Saai en niks meer. Als het hetzelfde gevoel weergeeft als de hoofdrolspeler eraan overhoudt tenminste. In wezen zijn we allemaal vervelende, verwende kinderen die vergeten zijn hoe het is om slechts één broek, één t-shirt, één trui en één jas te hebben. Nee, wij verwachten kleerkasten, een partner voor elke outfit en daarenboven talenten te over - behalve dan het mijne. Ik ken geen betere leugenaar geloof ik. Wat zijn we allemaal gelukkig met de alcohol, de sigaretten, de muziek, de vrienden en de liefjes.

Kan ik meerdere liefjes in één persoon zijn? Is mijn lijf de kleerkast voor de perfecte liefjesoutfit? Een vriendin sleurt me mee naar een tweederangs schoenenwinkel en ik gehoorzaam slechts om enkele minuten later een oppervlakkig - maar onderhoudend - gesprek te voeren met een kennis. Ze vraagt mijn mening, 'Blauw of zwart?', om slechts te besluiten dat 'zwart inderdaad gemakkelijk te combineren valt'. Zwart. Diepgang in het oppervlakkige.

Ik speel in die ene scène die de uiteindelijke film niet zal halen. Die scène waarin ik schreeuw om verandering, mezelf niet inhoud, waarin ik er alles uitgooi en mijn antagonist plots tot het besef komt. "Ja, ik heb mezelf ook voorgelogen dat het zo verder kon. Je hebt gelijk." Maar uiteindelijk blijft het alcohol, nicotine, en vriendschap. Zwart is inderdaad gemakkelijker te combineren.

2010-08-01T07:36:00.001-07:00

'La vache qui regarde passer les trains'

2010-08-01T07:23:00.000-07:00

(Ph: Nan Goldin)

Onverwachts gestolen tijd is de moordenaar van hersenactiviteit, ik zeg het je. Het besef botst op mijn nog lichtjes katerende kop. De trillingen verplaatsen zich van mijn hart via de oppervlakte van draagbaar jeans naar mijn haar dat voor mijn linkeroog heen en weer zwiept op het ritme van mijn leven. 'Murder, She Wrote' speelt op televisie, maar ik kom niet verder dan een beetje grijnzend voor me uit staren.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is komt er een merel steeds schaamteloos de kattenbrokjes uit het potje stelen waarop in zwierige krullen geschreven staat dat 'de koe naar het passeren van de trein kijkt'.

Misschien ben ik de koe, en heeft die trein me net gemist, en is dat trillerig rost in mijn linkeroog geen voorbode van onheil maar gewoon een moeizaam kloppend hart, en misschien heeft die merel gewoon honger. Maar waarom lag ik dan gisteren alleen? En vanmorgen nog steeds? Alleen naakt liggen is een trigger voor deze hersenspinsels... Naakt liggen in gezelschap trouwens ook. En zo is iedereen weer naakt.

HET GAAT EROVER

2010-07-29T06:25:00.000-07:00

Waarover?
Overlangs, onlangs nog.
Nochtans...
Hoezo?
Wat?
Dat bedoel ik nu...

2010-07-29T03:36:00.000-07:00

Vitrine

2010-07-29T02:48:00.000-07:00

"Shit", en zo kwam ik bijna te laat.
Het afgelopen anderhalf uur was mijn hoofd ontploft door nuances en de analyse ervan. De stilte van de trein is relatief maar voor mij is het gegons van de wielen op de sporen vergelijkbaar met een vredig zoemen. Het giet, langs je oren, een gelatenheid naar binnen. Het glijdt onder je huid, langs je ellebogen naar je vingertoppen. Maar nu was het dus anders.

Brussel Noord vervult me altijd met een lichte melancholie. Ik keek naar de huizen die evolueerden naar vitrines. En het rode licht dat achter het koopwaar brandde maakte de rook van haar sigaret zichtbaar. Alsof ze haar verveling uitbraakte. Een man hield halt voor haar raam en bekeek haar. Ze zag het en zette zich recht. Terwijl ze om haar stoel heen draaide om haar rechterbeen vervolgens, alsof zij hier de dienst uitmaakt, met twaalfcentimeterhak en al op het zitvlak te planten, keek ik rechts van me. Een halfuur geleden had ik de man al in me opgenomen. Zijn roze polo'tje, zijn zonnebril met kleppen. Ik had hem vooral opgemerkt omdat hij die lach hanteert die je zo vaak ziet bij verre nonkels en tantes - een soort welwillende lach, die zoiets zegt als 'Jij en ik, wij hebben iets gemeen, wij.', terwijl je eigenlijk, in het beste geval, enkel achternaam deelt. Hij nam z'n donkergroen zakje van 'Waldkorn' op en liep licht gebogen, alsof het plafond van de wagon steeds dichterbij kwam, naar de zetel voor me om dan mijn voorbeeld te volgen. Al windowshoppend verscheen er echter niet die melancholie die ik voelde, hij en ik, wij hadden niks gemeen, wij. Tristesse om deze vrouwen leek hem iets uit de Tropen, ver weg, onschadelijk, terwijl ik een hele opstand in mijn hoofd organiseerde - denk vaandels, optochten, vuvuzela's, manifestaties, bh-omarming en pamfletten voor de afschaffing van de vrouw als koopwaar. Nee, ik zag de lust, de kwijl die op zijn schoot viel terwijl hij zijn petje rechtschoof en het zo eigenlijk nog verwaaider deed uitschijnen. Ik walg(de).

En dan,... Onduidelijkheid en eerlijkheid die tot in den treure in mijn hoofd herhaald wordt op de weg terug naar huis. Anderhalf uur aan jezelf voor gek zetten. Zelfs de hoeren konden niet op mijn sympathie rekenen toen ik Brussel Noord voorbij reed. Ik heb de problemen, zij niet.

(Bovendien, hoe vreemd is het dat je Brussel Zuid zegt maar het eigenlijk Bruxelles-Midi is...)

Animals

2010-07-27T14:29:00.000-07:00

(Ph: Emily Burtner)

GIRLS

2010-07-24T07:19:00.000-07:00

(Ph: Nick Dorey)

Ballet dancer

2010-07-23T06:26:00.001-07:00

Ik loop rond door duisternis die omarmt, nooit schaadt. Het is een ontwijken van vergeten meubels, naaktportretten en verlorengelopen mensen. Er klinkt een piano aan de andere kant van het huis. Het huis is een palazzo in Venezië, de scène is een komen en gaan van kenissen, studenten, professoren, 'kunstenaars' en een surplacen van mij. "Hi, what are you doing here?" Sommige vragen zijn beter dan de antwoorden.

Een stoel nodigt uit tot zitten, ik zit. Ze leunt voorover op haar stoel, alsof ze me van dichterbij wil zien en ik blijf zitten en adem de rook die inmiddels alle vertrekken van het huis ingenomen en vergiftigd heeft.
"Are you a ballet dancer?"
"Why would you think that?"
"You have this elegance when you move. Well, are you?"
"Sadly, no." ontkracht ik haar overtuiging.
"Well what are you then?"
"Nothing yet really..."
"It's strange because I can't see your face because of the light that comes from behind you and surrounds the lines of your body, but I'm more of an 'ear-person' anyway, and I think you sound like someone far more than nothing."
"That's very kind of you. And what do you do, if I may ask?"
"I'm a singer, well, I can live from my music so..."
"Would it be too obvious to ask you to sing something for me?"
"No, not at all, I've been singing all night already"

Ze buigt zich naar de pianist die vol ingehouden uitspattingen de piano bespeelt en mompelt iets in het Italiaans. De man bekijkt me - ook al kan je niks zien vanwege het licht dat 'de lijn van mijn lichaam omringt" - en staat met een grijns op van de piano en rolt zijn sigaret.
Als het nummer gezongen is draait ze haar hoofd met de vanzelfsprekendheid van iemand die het gewend is door podiumlichten heen te bewegen, maar ze is van haar wijs gebracht. Ik had mijn adem ingehouden, mijn sigaret laten opbranden, de assen die op de grond vielen negerend. Een traan kleurt haar ooghoek in oprechtheid en ik lach.

Reizen is ontmoeten, en een beetje sterven soms.
(ph)

The HUNDRED in the Hands

2010-06-28T01:32:00.000-07:00

2010-06-26T14:06:00.000-07:00

Het lijkt zo triest. Ik heb een verloren liefde teruggevonden en de draad opgepikt waar ik hem liet vallen. De verzonnen levens van film overschaduwen het mijne. Niemand kan zo elegant roken. Niemand draagt exact de juiste kleren op het exact juiste moment. Ik kan een scenario schrijven voor het mijne. Dat zou misschien helpen. Maar ik zou - helaas - vervallen in dat melodramatische, die andere liefde die ik misschien eerder moet laten vallen. Want niemand snapt het wanneer ik zeg dat seks gewoon seks is en ik er een hele lading van sarcasme en teleurstelling mee vermeng. Ze lachen, en dat is dat.

"Ik word altijd een beetje droevig van de schemering." zei mijn broer. En dat is het ook. De contradictie tussen het startschot voor 'feesten met vrienden' en meewarig mijmeren. De dag is weer voorbij. Hoewel de avond dan valt en met die avond ook het niets ontkennende daglicht is het toch wat triest. Wat heb ik vandaag gedaan?

En is het niet triest dat een vriendin me enkel (h)erkent in mijn vrolijke zelve, de waarheid ontkent dat ik niet mezelf ben en me niet weerhoudt maar voedt in die draaikolk die mijn hersenspinsels geworden zijn? Bij de buren wordt er gevierd want de zomer is begonnen. Hier, in dit grote huis, alleen, schijnt het licht op mijn wallen - dat zie ik in de ruit die als omslachtige spiegel achter het computerscherm dienst doet en ik in de ogen kijk van de enige die het interesseert. Ik zou thuisblijven deze avond, genieten van de rust, ontsnappen aan de constante drang om me toch maar te amuseren. Daar is de zomer, zegt men dan. En ik haat het dat ik zit. Zit zonder lachen, en een hoofd vol verdwazende luiheid. Wat heb ik vandaag gedaan?

Liefde zoeken, onverwachts vinden en het gras opzoeken - waar de treurwilg mijn melancholie vertaalt in tranen. Het is niet triest. Het is luxe. En seks is ook maar gewoon seks.
(Ph)

2010-06-20T05:30:00.000-07:00

Ph: Alice Lancaster

Mimicking Birds - Burning Stars

Sorry about your irony.

2010-06-19T02:21:00.000-07:00

Ph: Matthew Stone

"Ik zat in bad, lekker met het sop te klie-ren..."

Moe, rothumeur, een teleurstelling in het Belgische spoorwegennet rijker, maar het was wel toepasselijk. "Dames en heren, we worden maar voorzien van halve stroom. Excuses voor dit ongemak." Wel, ja...

Moe, kater, nieuwe zetel perfect om ongemakkelijk te manoeuvreren tot het perfecte kuiltje gevonden is. En dan El Ten Eleven. Mijn mond zou op een typische manier samentrekken als iets me niet zint. Werkelijk? Ik kan het natuurlijk ook niet helpen dat de grens tussen grappend en gemeend voor mij enkel gemeen is.

El Ten Eleven - Sorry About Your Irony

Friteuse, buikpijn, irritatie. Ik slaag erin elke vettige maaltijd te bederven. Het is niet anders.

Badpret, witte wijn, sigarettenrook en waterdamp in een omhelzing. En dan naar huis.

Conversaties met vreemden, een teleurstelling in het Belgische spoorwegennet rijker, maar het was wel zo aangenaam. 4 minuten vertraging is de perfecte duur voor een laatste sigaret. Ik had het wel verdiend vond ik.

Thistled Spring

2010-06-17T04:01:00.000-07:00

Horse Feathers - Thistled Spring

Een kado van lentemelancholie voor zolang het nog duurt. Zorgvuldig ingepakt en geopend. Ik heb mezelf in het pakjes openen geoefend. Zo'n zeventiende levensjaar zou erg mooi zijn, heb ik van horen zeggen. Een ander zei dat ik nog 10 jaar heb om naar mijn mooiste zelve te groeien, wat hij dan weer van iemand anders had, mij enkel bekend wat betreft uitspraken. Nu dan toch.

Ik spreid de violen rond mijn oren en word opgeslokt door het fragiele van wat een mooi liedje heet. Niemand, echt niemand haalt me hieruit. En de muziek zwelt aan en mijn borst zwelt op. De wereld was nog nooit zo mooi. Ik loop tussen de gewassen die het veld veroveren. Mijn knieën worden gestreeld door de honderden minihanden van zaadjes die hun lenteliefde in me planten. En weldra ben ik zwanger van het veld. Ik zal velden ter wereld brengen en even God zijn. Tot de zon mijn huid verschroeit zoals ze graag doet en ik mijn grootheidswaanzin zalf met kalmerende spuitbusvulling. Die dingen moeten toch met iets opgevuld worden?

Viool, viool. En tienermeisjesdroomliefde die ik bestelde via het internet. Verzendkosten ter waarde van een treinticket. "Die Lehrer erklärt seinen Schulern die schwierigen Aufgaben." Duits? Check.

"Vrijheid om ronde punten in vierkante holten te zijn."

las ik ooit uit de filosofische pen van een stoute leerling gekropen in het lokaal Duits. Lente. LENTE.

Oscar & The Wolf

2010-06-16T10:38:00.000-07:00

Photos: Mous Lamrabat

Ik kreeg vier vissen voor mijn verjaardag. (Het is de alliteratie die dit getal als winnaar uit de bus deed komen.) Ze zwemmen nogal doelloos rond in de bokaal die na drie verschillende winkels een 'ja' kreeg van de twee vrouwen in mijn leven. Één dag uit het leven van de goudvis. Een dag van drie seconden en geen tel langer. Het geheugen van de goudvis reflecteert in haar schubben - of is het Duits dat me weinig tot niet interesseert? Liever zoek ik de vissen op in hun eenzame geheugen van drie seconden en geen tel langer. Ze zwemmen op en onder elkaar, niet wetend wie wie is. Om dan uiteindelijk van pure stress, die dan weer reflecteert in mijn rosse vinnen, meterslang te schijten en dan, ten gevolge van hun amnesia, 4 seconden later van dat schijtsel te proeven alsof het een delicatesse zou zijn en dan na 1 seconde en geen tel langer te merken dat het niet is wat ze verwacht hadden en het goedje driftig het water te doen wijken. "Niet vergeten!" Nee hoor.

Ik kreeg muziek. Ik lijk een vis wanneer ik de nummers op repeat afspeel. Het is zo mooi. Zo mooi. Nee, werkelijk.
Music: Oscar And The Wolf

2010-06-15T04:39:00.000-07:00

(Ik wil wel meedansen, in dat ene streepje zon, daar. Eerst chemie...)

Bijna-blootje-lopen!

2010-06-14T04:21:00.000-07:00

ana cabaleiro
Tijd voor vrijheid, jij Gek!

Ik verdwaal in tijdschema's. Niks klopt en toch vul ik iets in dat correct kan zijn. Kan...

Ik werk in overuren zonder uren van dromen. Mijn schrift bleef leeg die zaterdag, mijn hoofd het tegendeel. Er ligt daar ergens een verstrooide onderbroek. Zo'n verdwaald voorwerp zonder bestemming noch houdbaarheidsdatum. Misschien blijft het er liggen tot ik het vergeet. Het is niet van mij, of is het dat nu wel? Een lelijker ding heb ik werkelijk nog nooit gezien. Alsof 'That Seventies Show' in iemands onderbroek ontplofte... Gelukkig houden strakke broeken alles netjes bijeen of de schade zou niet te overzien zijn, dacht ik nog.

En de sokken in mijn schoenen worden vochtig maar ik speel geen waterspelletjes. Ik loop de marathon tot ik doodval - zo leek het toch toen ik om half zes uit m'n bed gehesen werd door mijn eigen stomme plichtsbesef.Vrijheid, jij Gek! Lopen, lopen, ... Nog een dikke week. Ik verschuif het ultimatum wel even voor je. Bezinnen over de regels van het vrijen, vrijen, verzinnen van nieuwe regels van het vrijen. Daarom heet het stage? Zomerlachen in mijn bijna-blootje.

Tennis - Marathon

Overture

2010-06-12T04:55:00.000-07:00

Overture `Overture` is de Engelse spelling van Ouverture

Ouverture ou - ver` tu - re [oe-] («Frans) de -woord (vrouwelijk) ouvertures, ouverturen muziek orkeststuk tot opening van een toneelvoorstelling, opera, operette of film

Licht! En actie! Athos! “Ik hou wel van drama.” vertelde hij me. Ik speel het enkel. Ik kies mijn woorden, wik en weeg de voordelen af tegen de nadelen. “Je denkt te veel.” zei hij. Ik denk te veel. Ik denk aan die keer dat ik hem vroeg me zijn ideeën te vertellen. Schoorvoetend in het begin, met enthousiasme erna, rolden ze zijn hoofd uit, over zijn lippen, tot ik ze opving en koesterde. Ik had lang kunnen luisteren naar die woordenstroom die ik van hem niet gewend was. En in het licht van de straatlantaarn was daar de opera van Athos. Het was alsof het ontbreken van mijn vraag het enige was dat hem al die tijd had tegengehouden het te vertellen. Alsof hij een inwendig notitieboekje de lucht ingooide, tussen de rondvliegende blaadjes door dansend. En ik zag dat het goed was.

Dat hoofd gevuld met dromen, verstopt in de nuchterheid – figuurlijk taalgebruik. Geen groter contrast dan datgene tussen Athos en Athos, fotograaf. Een gestructureerde droom die mijn hoofd mag vullen. Van tijd tot tijd krijg ik fotokadootjes toegeworpen. Zorgvuldig ingepakt zijn ze, en ik neem de tijd om ze te openen, aan een onderzoek te onderwerpen en daarna voorzichtig een mening te vormen. Dromen deel je niet met iedereen, normaal gezien. Doorprik ze niet of ze barsten als ballonnen.

Net zo ongrijpbaar als definities soms begrijpelijk zijn, zo zijn z’n beelden. Een georkestreerde stilte, schoonheid zoeken in het absurde. Of wanneer was de laatste keer dat jij nog ’s ballet beoefende op de keukentafel? Of weet je nog die keer dat je in de vijver kroop om de verveling te verdrijven? Dacht ik het niet.

Maar zo is het niet altijd. Soms vangt hij het ongrijpbare ideaalbeeld. Een serene vorm van schoonheid, die misschien net zo bijgestuurd is als die van een vrouw op de versiertoer, maar als moeiteloos bestempeld kan worden. Het zijn deze beelden die me het meest bevangen, het pure beeld. In zijn wereld. Chocolade! Kersentaart! “Bak me een kersentaart!”

Couverture cou - ver - ture [koever` tuur(` )] (Frans) de -woord (vrouwelijk) couvertures chocolade met een hoog gehalte aan cacaoboter, gebruikt bij de bereiding van bonbons, truffels (bet 2) enz.

Doek valt.

(Athos Burez)

The Ghost who walks...

2010-06-07T13:52:00.000-07:00

Photo: Kate Elson

Ik verdwaalde in aandacht en vergat mijn leven, voor even.
Iemand riskeerde kanker, voor mij, voor even - heel even.
Dat vind ik nu mooi.

En met mijn hoofd vol wiskunde, een soort kater die nog wel even voort zal duren en wat ik nog even moet uitstellen, zijn mijn oren vol Karen. En dat past nog mooi, want ik verdwaal in de realiteit.

Karen Elson - The Ghost Who Walks

The Ocean in a Cola Can

2010-06-02T11:54:00.000-07:00

Cava. (Maar niet voor mij...)

Het doven van de dag is mijn recht. Het huis waarin mijn stilzwijgende gsm met het gezicht in de lakens drukt, ontneemt de zon haar te beschijnen oppervlakte. De weinige stralen die ze nog over het vallen van de avond uitstrooit kruipen gretig langs de flanken van dat huis om het platte dak dat haar verlengt zonder muren te raken. Daar voel ik me thuis, terwijl de rook mijn vingers door kringelt. Ik lig op de driehoek van geelgoud licht dat mijn haren ontvlamt en adem uit, adem in, ...

het is een semi-filosofisch zoeken naar betekenis in deze leegte, geen mens die er iets zinnigs uit haalt. En dat is maar goed ook, zo kan je uit de grootste leegte nog een brok wijsheid halen die er niet is. Dat zou helemaal belachelijk zijn. Ik ben de dakloze die in de pijnlijke leegte van mijn hersenvuilbak dwaalt, op zoek naar een laatste restje cultuur - of sigaret... Juni is altijd zo hectisch en dat is nu niet anders. Maar in de stilte van een gering belicht dak dat een leeg huis verlengt ben ik alleen met de adem die ik de lucht instuur. Het lied dat me niet langer boeit beukt in mijn hoofd en ik giechel om de zin 'Lord I got down on my knees and believed!'. De dubbele betekenis vult mijn gewillige hoofd.

Since you met you've been trying to pull me out of this apple pie bed.
You've been pulling, you've been winching, you've been hoisting
but my legs are made of lead.
And all I could hear from the very start
was the frequency of your beating heart
I was consumed with greed
You were like weed in a time of need
Lord I got down on my knees and believed!

Since you met me you've been trying to pull me out of this cold,
defiant soup,
You've been pushing, you've been pinching, you've been prodding
but my mind was in a loop.
And all I could hear since the dawn of man
was the ocean in a cola can
I was consumed by you,
I was like beer in a glass to you,
I don't know what I'd do without you.

't Is dansen met de doven, vrijen met de liefdelozen, en geloven.
Geloven dat mijn grootmoeder eindelijk 's zal verjaren zonder ons - de kleinkinderen - in het gezicht te werpen dat ze er volgend jaar misschien niet meer is. Ze zei dat ze perfect wist hoe oud ik was. Ik had het net gezegd. "Dat is omdat je bijna verjaart." Nee, beste, dat is omdat we geen tijd hebben voor zinloos verliefd zijn. Een examen waarvoor ik niet moet studeren volgens het boekje.

In Autumn

2010-06-01T08:03:00.000-07:00

En wie ben jij dan wel?

...

Pieces of the people

2010-05-30T14:56:00.000-07:00

Pieces of the People we Love - The Rapture

... of niet soms?

("Maaf")

2010-05-29T09:01:00.000-07:00

(...)
Ontkleed mijn omwonden waarheid
Naakt lig ik in jouw
naakte onwerkelijkheid

Liever de leugen dan
wat waar is
is wie loog

Niet jij, noch ik, met
zonder woorden besproken afspraken

Verdoken in jouw schoot
de bodem voor mijn groei
in dit spel waarvoor
jouw leeftijd nefast is
is waar wij woordspelen winnen
van een andere

verwonde waarheid.

Dreamer

2010-05-29T07:58:00.000-07:00

Tiny Vipers - Dreamer

"Wat heb ik aan morgen? Het is het Nu dat telt." Ik voelde het mijn mond al uitglijden alvorens ik goed en wel beseft had dat ik het zou zeggen. Het was onvermijdelijk in het druilerige van de avond. Regenwolken doorbraken het impressionisme van de dalende zon. En ze sleurde me mee in haar val. Ik beeldde me het harde asfalt in, hoe het zou voelen, of ik het lang zou weten. "Da's ook nogal rommelig, toch?" En ze kuste me op mijn kruin en ik was nog nooit zo gekust. Ze liet me niet achter zonder liefde.

Ik vlijde me tussen de breuk van hart en hersenen en kriebelde haar kaken met mijn weerbarstig haar. "Mijn kleine dromer." zei ze, en ik voelde me geborgen in haar standvastigheid. "Plaatsen als deze behoren niemand toe. Iedereen passeert hier wel, maar niemand hoort hier te zijn. Het is geen bestemming, het is een doorgang." zei ik. En in de doorgang zaten we. Dit was onze bestemming geweest, een schuilplaats binnen het jachtige van een provinciestad. En ik hoorde geen muziek en ik kende geen tijd. Ik kende slechts haar waarheid en de vergelijking die spontaan in me opkwam. Haar bekentenis als het asfalt dat me zou omarmen. Ze zag mijn waterige dromersogen niet. En afgeschermd van haar herkenning, was mijn afscheid zonder tijd - geborgen in de schoot van een hartslag.

Drama. Drama, drama, drama. (Alcohol en liefde)

It's Alcohol and Love, Oprah darling.

2010-05-24T11:03:00.000-07:00

Babyblauw, Balthazar, witte wijn, verschroeide huid, zonnecrème, witte lakens, wat jij?

Vrijdag
Tijd voor onverholen vieze woorden. De zon bracht het ergste in mijn vocabularium naar boven. Ik voelde de witte wijn snel naar mijn hoofd stijgen en bande de klap van het neerkomen door het uitblazen van de lichte rook. 2 meisjes, 1 jongen, 1 liefje, maar niet het mijne. Onze benen vormden een driehoek en een spervuur van 'zal ik je even zeggen hoe 't zit'-gesprekken werd mijn deel. Het puntje van de ijsberg van koude blikken daar waar geen jongen het wil. De wind streek langs het gat in de jeans waarvan ik wist dat het te groot werd. Er staat een limiet op dat georkestreerd onverzorgde dat menig jongeling zich op een gegeven moment aanmeet. Het gaf me de rillingen maar ook een excuus om de blikken die ik niet wilde voelen te ontwijken. En dat allemaal omdat ik iemand dik noemde, ooit, ook al ging het dan meer over 'vervetten'...

Zaterdag
Het bruiswater brandde een gat in mijn keel diep tot in de krochten van mijn zelfbewustzijn dat riep dat ik een examen had. Ik kon het niet horen, de kater was te vers. En de trappen afdalend week het beestje niet, maar omarmde het stampen van mijn voeten en trok het naar binnen via mijn ongewassen oren om het daar in veelvoud te doen ontploffen.

Ik leid geen interessant leven, het is alcohol en liefde.

Optredens, te veel bier, liefdesperikelen, drama, mijn wil doorgedreven omdat iemand anders dat zo wou of vond horen. En het was mooi en het droeg jeans en verbrandde ontwetend de rug van mijn hand met de sigaret die het een lang leven moet besparen. "Gij dramawijf." En het was Balthazar en eerste zomeravonden en de rug van een ander hand op het vlees dat mijn t-shirt tevergeefs bedekte. In het veelkleurig licht van de spots is het altijd anders om iemand te zien vertrekken. Met die cavakussen komt iedereen toch weg.

Zondag
Kater. Ik snap niet waaraan ik de pijnlijke zwijgzaamheid verdien die volgt op exuberantie ten top. 's Avonds moest ik immers weer weg. Het is als het vergroten van de thermische beweging van mijn persoonlijke atomen. Ik moet eruit springen, het kan niet anders. Ik ben als de studie-objecten van Oprah, zenuwachtig heen en weer schuddend op de zetel, mijn billen schuurend tegen de dure bekleding, want niet alle zwarten blijven arm, Oprah, schat, dat weet je. De mensen dachten vast dat ik het niet meer zou halen.

"The Ginger and the Beautiful"

"Je ogen zijn turquoise." "Alles is mooier in het licht van de ondergaande zon." En dat is het ook, want de nacht is de zalf van mijn onrust. Hij brengt excuses voor verfrissing mee, de sociale drug die bier en dansen omvat. De muziek was misschien niet goed, mijn portefeuille misschien niet gevuld maar wel een avondvullend programma. Dat ik alleen op de zetel slapend eindigde met 'Bride Wars' die de televisie vervuilden is enkel bijzaak.

Maandag
Sinksen. Katholieken zijn, net als zonnecrème enkel handig voor de voordelen. Dat is bij de betere zonnecrèmes mijn huid die intact blijft en een heerlijke zomergeur toebedeeld krijgt, bij de Katholieken het opleggen van vaste feestdagen - daar schaadt geen mens aan, zelfs die vuile ketters niet! Ik ben erg gelovig.
En het was gedeeltelijk verbranden - "Wisselen we van plaats, dan kan mijn rechterarm ook verbranden?" - filosoferen over wereldveranderende onderwerpen, thuiskomen, de open wondes van reeds gevoerde discussies deppen en het glas weer aan de lippen zetten. Am I the future, we live, we live, we live and live again.

In the sun

2010-05-20T08:05:00.000-07:00

(Photo)

"Je hebt een sterke pen...", "Het is eerder fingerspitzengefühl.", "Doe het liever zelf, dat doe je nooit.", ("Niet hier, niet, nu niet. Nooit."), ("Waarom?"), "Mijn buik is een tafel.", "En ik dan?", "Proficiat met uw zwangerschap!", "Dat doet er niet toe!", ("Jawel..."), "Shit! Mijn pil vergeten...", "Verzamel je ze?", "Ik verzamel cursusbladeren...", "Je bent net een wijf.", "We all get the slip sometimes everyday, I'll just keep it to myself in the sun, in the sun."

She & Him - In The Sun

"Ik verbrand..."
"Nu al?"
"Jup..."

Heerlijk toch die zomer. Weer. Tijd voor het braden van mijn vlees op het rooster van mijn ribben. Je mag erbij zijn - als je wil. Niet nu, niet,... Tijd ontbreekt ons wanneer de dagen langer worden. Evolutionair gezien zijn we dood, maar niet heus. Hersendood leven is er geen, hersenloos leven is het relatief maximum van mijn functie. Kom in de curve van mijn vergelijking liggen. De zon reflecteert er op mijn haren, wachtend op de weerkaatsing van jouw bleke huid. Ik verbrand ook zo snel.

"Weer om te vrijen verdomme!"

Padam, Padam, Padam,...

2010-05-17T10:30:00.000-07:00

(Source: Some Required 'Lily Parisienne')

Paris holds the key to your heart.

"Weet je waar ik nu al de hele tijd mee in mijn kop zit?"
"Nee, Olivia, vertel..." Ik onderdruk de neiging 'Do tell' te gebruiken, ik ben niet zo'n klootzak - hoop ik.
"Parijs in de wijs van je hart, zo uit Anastasia zo..."
"Ach ja..."
[...]
"Ik zit nu echt al heel de tijd in mijne kop me da nummer uit Anastasia zo, ale..."
"Parijs in de wijs van je hart?"
"Ja, ja, da ja... Hoe weet gij da?"
"Ja, Olivia, ja..."

Parijs was mijn excuus om weinig contact goed te praten. Het postkaartje dat onderweg is mijn excuus een antwoord te ontvangen. En haar beperkte ruimte die beschreven dient te worden mijn broodnodige restrictie om je geen brief vol te schrijven zodat je zou zeggen: "Soms ben je zo schattig."

Soms gaan we te snel, is het boek dat je wilde uitlezen nog niet uitgelezen en ben jij nog even moe als toen je opstond, hopende dat je wakker zou zijn als je in Parijs aan zou komen - of gaat het te veel over mezelf nu? De stadswandelingen uit reisgidsen zijn nooit een goed idee, tenzij je de schoonheid van de lichtstad dient te relativeren. Uiteindelijk, na enkele uren, zal je merken dat grote delen van Parijs eigenlijk Brussel zijn, een besef dat niemand verdient, en zeker geen puber vol dromen van modellen bij de vleet die over de Champs Elysées paraderen alsof het een lieve lust is. Hoe dan ook, Parijs in de wijs van je hart.

Mijn ouders' bankkaart is een perfect excuus om onverholen verdoken dronken te zijn. Het is niet zo dat ze de wijn niet naar mijn hoofd zien stijgen, noch dat ze mijn steeds harder struikelende tong niet steeds op het rechte pad helpen. Nee, ze voeden mijn ongenoegen met alcohol. En zo leer je nog 's iets van je ouders.

Een boottocht op de Seine is op zich geen slecht idee, toch? Het water dat vredig langs stuur- en bakboord gaat werkt kalmerend in het druk kloppende hart van Parijs. Maar ik dook weg in het water van Paul Mennes, een schrijver zo cynisch als de pest en dan vooral AIDS. Ik heb nog nooit zo'n zieke geest gelezen. Mijn iPod weigerde het deuntje te spelen dat ik net nog in zo'n verschrikkelijk souvenirwinkeltje had gedraaid; "Padam, Padam, Padam,..."... Nee, Piaf bleef uit. Ik sloeg enkele bladzijden over om te zien hoe het laatste hoofdstuk zou gaan heten. "A Quoi ça sert l'Amour?" Oh sweet Irony. Padam, Padam, Padam...

"Vous avez une cigarette pour moi?"
"Evidemment..."
"I will pay you a cigarette" Die Frans-Engelse haat wordt met de paplepel ingegeven denk ik - hoe anders kan die zich enkel zo duidelijk vertalen naar het spraakorgaan.
"Mais, non... Vous en avez besoin, moi je n'en ai pas..."
En zo maak ik ook nog 's vrienden in Parijs.

Ansichtkaarten na een fles wijn - erg goeie, maar het is dan ook Frankrijk, dat hoort zo - ,3 pinten - soms hebben ze ook Belgische Bieren in zo'n peperduur café - en slaapgebrek is nooit een goed idee. "Wanneer wij?" Verdomme, soms ben ik zo schattig...

Forbidden Colours

2010-05-13T08:06:00.000-07:00

(Photo)

Zo, maar dan beter.

Hollywood, Mon Amour - Forbidden Colours

Kerstkado's en klapzoenen.
Dronkemansgela - la,la,la - l...
Friemelen, feestje van Forbidden Colours (in mijn hoofd).

Before Today.

2010-05-12T06:59:00.000-07:00

Before Today

Tonight I feel above the law I'm coming in to land. I want your love, and I want it now.

Rainbowarriors

2010-05-11T07:34:00.000-07:00

"We have a problem. Massive Coming Out in sixth grade. Beam me up, Scotty, before it's too late." Een vrije interpretatie van de geschiedenis.

Rainbowarriors - CocoRosie

Ik dacht dat ik veilig zat in het conservatisme van mijn 'instituut'. De geborgen behoudsgezindheid roept walging en op het zelfde moment fascinatie op. Want het was nooit zo belangrijk.

Nu, (Misschien omdat het bijna te laat is, misschien omdat ze allemaal samen een geweldig sekstoilet hebben gevonden, geen idee...) heeft een idee, aan het zieke hoofd van een onbepaald iemand ontsproten, zich in gang gezet als ware het een diesel. Steeds dichter komt het, steeds meer badges met regenboogmannetjes worden opgespeld.
"Love is love" zeggen die giechelende regenboogventjes die die badges sieren. Als liefde liefde is, en dat is het ook, daarvoor moeten we geen 6 jaar humaniora volgen, laten we dan gewoon lekker normaal doen. Zo 's even, lekker normaal. Niemand zal weten wat hij/zij ziet. Zo normaal zouden we kunnen doen.

Tegen al die jongens en meisjes die al jaren in de kast zitten en er nu in één wervelwind van hormonen uitstormen kan ik enkel zeggen: had er toch gebleven, het was er zo knus en veilig. Niemand zit te wachten op spandoeken, schreeuwend om sociale aanvaarding. Niemand definieerde hen - ik gebruik liever hen in dit geval - als anders, laat staan provocerend anders. Door acties als deze ondermijn je net de gelijkheid, je profileert het verschil. Het enige verschil is dat de ene van diepgang houdt en de ander van niveau - of camperen in de broek van geile pubers, zo je wil.

Ik ga dus niet naar school. Ik stel me rampscenario's voor bij de vleet. Ik vrees dat ik niet ontzien zal worden, dat ik zal moeten strijden voor de emancipatie van 'de homo', dat mythische wezen dat enkel in de sprookjesboeken van de toekomst nog voor zal komen omdat hij uiteindelijk gewoon mens wordt. Verdomme zeg, ik moet even kotsen.
De gangen van mijn school lenen zich perfect tot het uitvoeren van een kleine polonaise. Ze zullen de klassen inkomen in hun wervelwind van regenboogkleurige hitsigheid, irritant lachend dat liefde liefde is. (Maar ik zal er niet zijn om mee de gangen op te gaan en te lachen en te huppelen en dat ene toilet op te zoeken onder luid gejuich. Daar bedank ik voor.)

Bovendien regent het. Rotdag.

Shark in the water.

2010-05-09T06:09:00.000-07:00

BABY THERE'S A SHARK IN THE WATER

VV Brown - Shark in the Water (Louis La Roche Remix)

This is not a lovesong...

2010-05-09T05:39:00.000-07:00

(Ph: 'juli-')

Sharp lines,
boundry of childhood,
cheap signs,
never fully understood.

Nouvelle Vague - This is not a Lovesong

De rook kleurde blauw in het gefilterde licht van de lamp. En terwijl ik zong danste ik kringen door het gordijn heen. Water viel naast mijn mond op mijn t-shirt en ik verloor zenuwen als haren in de lente. Ik ben een kat op de schoot van moeder, ik kijk televisie zonder te begrijpen waarover men het heeft, ik zoek een aai en krijg er geen. Liedjes over liefdes kunnen aangepast worden, anders geïnterpreteerd tot het iedereen past. Roisin Murphy schreef uiteraard al haar liedjes voor mij. Wanneer ik probeer een nummer te schrijven over de relatie tussen mijn broer en zijn verovering - een elfje, dat is ze zeker - draait het erop uit dat het net zo goed over mijn liefde zou kunnen gaan. Ik kan het niet helpen, het is een verslaving zoals elke andere.

Ik droom erg graag, erg realistisch zelfs. Dan weet ik bijvoorbeeld perfect wie waar staat zonder hun gezichten te zien. Mijn terrein, mijn gespleten persoonlijkheden. En wanneer die droom dan uiteindelijk ontmaskerd wordt ben ik naakt. "Hij komt niet, Hendrik." "Jawel! Jawel!" De rode wijn kleurde mijn oren, van opwinding opgesprongen. Maar ze had gelijk, de ochtend, zoals ik haar nu even noem. Mijn ogen plots wijd open moest ik de slapers, storende factoren zonder meer, nog wegwrijven en de handen afvegen aan de lakens. Ik kan me geen moment meer herinneren dat ik zo hard van het ene uiterste in het andere viel, puber als ik ben.

Maar ik had drank, ik had de ochtendgloren dauwdruppels die mijn dromen opdrogen alvorens ik erin verdrink. Het kampvuur verwarmde me wel, maar de haren van mijn vriendin waren heter dan de mijne. Ik danste wel, maar een been dat ik vast kon nemen ontbrak. Al was het maar om er even tegenaan te schuren, even mezelf te vergeten, even om een aai te smeken en die gekke mensen op televisie te begrijpen.

Ik droom erg graag, erg onrealistisch eigenlijk.

* is back.

2010-05-07T13:09:00.000-07:00

The Weeks of Dasha - Week 14 - * is back. from Emil Klang on Vimeo.

(by Emil Klang)

Vrouwelijk naakt. (Part 4 of 4)

Naked for Life.

2010-05-05T09:31:00.000-07:00

(Ph: Matthew Stone)

Fink - Naked for Life

Ik had ooit een verhitte discussie met een zelfverklaarde kunststudent - dat is de ergste soort. Via allerlei omwegen, hoogstwaarschijnlijk bedoeld om mijn vrouwelijke metgezel het bed in te lullen kwam hij tot een baanbrekend besluit: naakt in Kunst - Ja, met hoofdletter! - wordt overschat. Alsof hij zichzelf nog niet belachelijk genoeg had gemaakt voegde hij eraan toe: "Jaaa, ma 't is toch waar fnie?!". Of dat nu was omdat hij de ontzetting op mijn gezicht zag of omdat de rode haren van mijn vriendin in combinatie met haar gewillig gelach als een lap op een stier werkten is niet geweten. Hij voelde zich echt heel goed, dat zag je aan zijn steeds verder achteruitschuivende schouders tot zijn borst zich opbolde en hij helemaal getransformeerd was naar 'de kunstenaar'. Nog zo'n jonge kunstgek, die in wezen niet dichter bij kunst komt dan de plaatjes uit zijn boek van 'Esthetica', kan de wereld, en ik niet in het minst, echt wel missen.

Soms duikt ons slecht karakter dat we allemaal angstvallig verstoppen weer op en maait, na lang gevangenschap, al onze ooit ondernomen pogingen sympathiek over te komen helemaal weg. Dus, ik, lichtjes aangeschoten en aanstoot nemend aan die brutale vorm van 'kijk-mij's-kunstige-dingen-zeggen' haalde mijn spaans bloed uit het flesje op die plank, daar, diep vanbinnen en zette me schrap voor een half uur aan tegenargumenten die ik afvuurde zoals mijn voorouders dat deden bij de kolonisatie: weloverwogen en goedgemikt - ondertussen een paar indianen de dood in jagend. Voor alle duidelijkheid, ik heb geen Spaans bloed, maar het had mooi gepast hier.

"Naakt in kunst overschat? Wat zeg jij nu? Ben je helemaal gek geworden? Er is niks, maar dan ook niks, mooier dan het pure, naakte lijf." "Naakt," zei mijn broer gisteren nog ,"ik vind dat een mooi woord." En gelijk heeft mijn broer. De naakte waarheid is dat ik er niet in slaagde de persoon in kwestie van zijn ongelijk te overtuigen. Hij had niks geleerd, ik enkel dat ik beter minder drink, of meer, zodat ik me niet langer stoor aan die onwetendheid. De zus van een vriendin van mij vertelde me dat er binnen de Kunst - Ook met hoofdletter, maar zij mag dat zeggen, ze is ten slotte Kunstenares met hoofdletter. - twee stromingen zijn binnen de naaktminnende groep. De ene wil het lichaam idealiseren en tot een hoger, abstract niveau tillen en de andere wil het menselijk lichaam dan weer zo vuil en onverbloemd mogelijk weergeven. Zelf was ze voor het tweede, ik, ik ben voor het eerste. Wat heb ik aan een onverbloemde waarheid als ik die in de spiegel evengoed kan zien?

Naakt, ik vind dat ook een mooi woord. En naakt, ik vind dat gewoon mooi.

(Dit is dan misschien geen vrouw, maar we willen ook geen verwarring zaaien. Part 3 of 4)

I'm not...

2010-05-04T01:07:00.000-07:00

"I'm not dreaming of you,
I feel your heart across the sheets.
I'm not leaving you.
I love you but we cheat."

(Part 2 of 4)

We Take Manhattan

2010-05-03T14:26:00.000-07:00

"Ik heb een vriend, hij is homoseksueel, maar af en toe houdt hij toch nog van wat vrouwelijk naakt."

Dat en niks anders is het begin van een conversatie van vrouwelijk naakt. All bets are on, baby!

(Part 1 of 4)

Mijn dagen zonder lief. Het is weer november.

2010-05-03T14:01:00.000-07:00

(Uit 'Dagen zonder lief')
De zinloosheid van mijn bestaan vertaalt zich in het innemen van zitplaatsen in cafés zonder geld op zak. Mochten het nu nog de bronzen munten zijn die mijn zitvlak zo verzwaren dat ik zou neerploffen op zo'n barkruk was het nog goed te praten. Maar wanneer een vriend van me hoopvol vraagt aan mij en mijn broer - zijn andere gezel tijdens het zinloos zuchtend cafézitten - of er nog iemand 8 cent kan missen springt mijn hart op van vreugde en zeg ik volmonds 'ja', 8 cent afstaand waardoor ik nog 1 cent overhoud. Ik vind geen vaste grond in dit blut-zijn, een staat die ik normaal gezien gemakkelijk weet te overbruggen. Het is zo ver gekomen dat ik enkel blij ben dat ik morgen niet op de schoolbanken moet zitten omdat me dat 50 cent voor de dagelijkse consumptie appelsap uitspaart. Hoe kon het zo ver komen, vraag ik me ongegrond af. Want ik weet dat mijn liefde duur is, mijn verslaving die me samen met die andere verslaving meer kost dan ik in mijn bezit heb.

Dagen zonder lief is een film van Felix Van Groeningen die zich afspeelt in mijn stad. Om de opnames gemakkelijker te laten verlopen had de regisseur er niks beter op gevonden dan de hele stad leeg te laten lopen, wat een soort gestileerd en doods gevoel meegaf. Mijn dagen zonder lief zijn net begonnen, want een lange pauze is mij beloofd. "U gezicht!". Ja, mijn gezicht. Ik rijd door lege straten en de wind houdt mijn terugkeer tegen. "Thuis hoor je niet te zitten." lijkt hij te zeggen. Ik voel de gedestilleerde eenzaamheid. Mijn leven als film, mijn personage als irritatie. Ik ben weer die zure kers, maar ik kan het niet helpen dat het weer november is.

In een driezit doe ik het relaas van mijn ellende aan niemand in het bijzonder - enkel aan mezelf, en bijzonder is dat niet. De salontafel die de caféhoudster er plaatste voor een aangenaam huiselijk gevoel doet me enkel verlangen naar mijn huis. Daar is de mat zachter en de zetel groter. Wat ik wil kan ik niet zeggen. De helaasheid der dingen was ook zo'n film van Van Groeningen. Helaas, kan ik enkel zeggen, mijn dagen zijn zonder lief.

You are a radar detector!

2010-05-02T11:41:00.000-07:00

C'est si beau.

2010-05-02T10:49:00.000-07:00

Ph: Duc Thinh
Ik wreef mijn natte haren uit mijn gezichtsveld. Storende factoren kon ik missen als de krampen die mijn kuit net nog belaagden tijdens het zwemmen. Ik volgde de tred van twee oude mensen die me zouden kruisen om te zwemmen terwijl ik zat om te wachten - of zat te wachten. Hun kledij verraadde een nostalgie naar betere tijden en een voorliefde voor pastelkleuren. Zij, met keurige permanent, zoals het hoort bij grijze dames op leeftijd, ondersteunde haar echtgenoot die hieraan niet genoeg leek te hebben en een wandelstok gebruikte. Verderop fladderde een jongen die geen jongen meer was, behalve van geest, voor hen uit. Zijn kledij verraadde een onderontwikkeld modegevoel, maar hij kon vast niet eens tellen, dus dat gaf niet. Ik kon het niet helpen een verband te leggen tussen de grijze wolken en de vergrijzing. Oude mensen zijn niks voor mij, enkel hun kalmte kan ik soms gebruiken.

De jongen had zin om te zwemmen, dat kon ik opmaken uit zijn infantiel vrolijke kreten. Kirrend als tien kinderen tegelijk maakte hij aanstalten om de trappen op te lopen, iets wat klaarblijkelijk mis zou gaan, dat kon de vrouw afleiden uit haar ervaringen. Ze haastte zich hem te helpen, haar echtgenoot aan zijn lot over latend. Althans, dat dacht ik. De man, echter, aarzelde niet om zijn wandelstok opzij te gooien en haar te helpen bij het helpen van hun hulpeloos kind van middelbare leeftijd. Een viriliteit die ik nooit uit zijn voorheen knikkende knieën had kunnen afleiden zorgde ervoor dat hij nog eerder bij de jongen was en hem dus als eerste ondersteunde, waarop zijn echtgenote hem weer vervoegde langs zijn vrije hand en ze zo, alledrie tesamen, de trappen opgingen.

Vrijdag vrij-dag. Mijn jongen in pastelkleurig ondergoed. Het is niet altijd even mooi als verwacht - ik haat pastelkleuren, niet uit de grond van mijn hart, maar toch bijna. Hij is mijn anders mooie. Soms komen mijn woorden niet naar waarde naar voren. Dat is enkel de schuld van een onderontwikkeld inlevingsvermogen. Anders mooi lijkt misschien hetzelfde als lelijk. Maar nee, voor mij is anders mooi het verkennen van moedervlekken in de ochtend. Ik kan genieten van zwijgend wachten op een beweging die ik inmiddels haast kan inschatten. Bijna, niet helemaal. Een onvoorspelbaarheid, die hopelijk nooit over gaat, is hem eigen. "Je kent me al te goed." Hyperbolen, leerscholen en capriolen. C'est si beau.

Eartha Kitt - C'est Si Bon

C'est si bon,
De partir n'importe où,
Bras dessus bras dessous,
En chantant des chansons,
C'est si bon,
De se dire des mots doux -
De petit rien du tout -
Mais qui en disent long.

Blurry Beauty

2010-04-28T13:44:00.000-07:00

Ik bekijk de lijn die het vliegtuig door het luchtruim getekend heeft en voel de lijn die mijn grens beschrijft. Waar de as van mijn sigaret net nog lag na te gloeien test ik de pijngrens van mijn hand - niet de palm, god weet waarvoor een mens die nodig heeft. Ik voel niks. De lucht is warm genoeg om de as brandende te houden, maar mijn huid is te koud voor vuur op sterven na dood. Een antwoord dat niet komt veroorzaakt een warme luchtstroom door mijn longen tot onweersbuien haar blussen. Postvak IN wil me niet meer spreken. "Het is genoeg geweest nu, Hendrik." Misschien heeft 'ie gelijk.

Het bruiswater prikt mijn tong en ik verhelp het met een lik over de bovenlip die droog aanvoelt. Een verlaten gelatenheid omarmt me, de dakrand cadreert mijn overpijnzingen. Ik denk aan mooie mensen. Ze dansen door mijn gedachten en ik laat hen niet los, noch zij mij. Het is tijd voor vrijheid. Zon verbrandde mijn huid. Een licht geïrriteerd gevoel bedekt haar en dringt mijn bewustzijn binnen. Niemand is hier. Alleen mijn adem. Mijn adem en dat vliegtuig. Als ik hard genoeg blaas, valt het dan neer? En zo ja, waarom zou ik? Een gevoel van gelaten verlatenheid. Ook al trekt mijn huid, ik heb mooie mensen die me toedekken. Schoonheid is de troost van de eenzame.

Mijn houding is de compositie van een wazige foto. Het is niet het onderwerp dat het 'm doet, het is de vorm. De schoonheid van vorm, de schoonheid van gelaten verlaten eenheid.

Ph: Daniel Gil Rodrigo

Skinny Love

2010-04-27T10:27:00.000-07:00

Ph: Harley Weir

Doubt

2010-04-26T10:24:00.000-07:00

Twijfel. Zenuwen. Platzak. Zakelijke mails gaan me niet af. Praten blijkbaar ook niet.
Bellen en niet weten wie er op zal nemen. "Ik verbind u door." Verbind me maar door. De muziek probeert door te dringen, maar ik hoor enkel de muziek uit mijn borst afkomstig. Geen idee waarom ik zenuwachtig ben. Of wel? Afwijzing is iets wat ik niet wil voelen. Niet nu. Nu ik zo snel ga, een botsing naderend.

Ik bots op karakters, op woorden. Struikel erover en klim weer recht.
Mijn kat volgt de lijnen die mijn voeten beschrijven. Ik dans, alleen weet ik het zelf niet. Ik heb een vriendin die nooit stilstaat tijdens het bellen. Ik ben bang dat het besmettelijk is. "Een antwoord krijg je zeker. Positief of negatief."
"Ik ben geen pessimist." zei een lerares vanmorgen tot de hele klas. Ik vond dit eerder dom, en nog dommer dat ik ook niet onder deze categorie te classeren val. Zou het niet gemakkelijker zijn moesten mijn verwachtingen niet zo hoog liggen, mijn hart niet opspringen bij elke beetje geluk tot voorheen ongekende hoogten?

Kansen dienen zich aan. Vertrouwen dat vrienden me schenken op porceleinen schalen, ijspralines die ik beter niet meer eet.

Schoonheid is een uitgemolken onderwerp. Maar schoonheid bij een casting niet zozeer. Ik verwonder me over de lengte van de benen van de magere meisjes. Ik zie ze al dansen in bloemenjurken door het opwaaiend stof dat zichtbaar wordt in de binnenvallende lichtbundels. Maar ze kijken streng, vastgevroren in een schoonheid die buiten de normale schoonheidsnormen valt. Je hebt mooie meisjes en je hebt modellen. Denk ik. Vriendinnen van me kan ik prachtig vinden in hun sierlijke schoonheid en gesofisticeerde handbewegingen. Maar het zijn enkel mijn modellen, geen modellen. Ik haal moed uit het feit dat ik nog steeds groter ben dan die lange-stelten-grieten, en schaamte uit een aanbod.

Doubt, in it all for me
I've hit the wall, all that's left for you is doubt
Better you than me, I've so far to fall
All that's left for you is doubt
In it all for me, I've hit the wall that's left for you is doubt
Better you than me, I've so far to fall, but I can't change now

Ik stapte binnen, zag de pijlen, keerde om naar buiten, de deur luid krakend sluitend, wou bellen, deed het niet, ging weer binnen. Mijn entree was niet langer onopgemerkt. Het probleem met doorverwezen worden naar iemand is dat die ene je misschien helemaal niet wil. Inschattingsfoutjes zijn universeel en veelvoorkomend. Maar goed, ik kreeg een nummer, een man waar ik naar moest vragen, een vrouw in de plaats, een naam die ik moest noemen, een beslist beamen aan de andere kant. En toen plukte ik hoopvol foto's van facebook.

Maar mijn hart gaat als tien treinen, mijn gedachten staan stil. Trainen moet ik doen, trainen, hopen en vooral cynisch zijn, met een halfleeg glas in de hand.

A Quoi ça Sert L'Amour

2010-04-21T13:25:00.000-07:00

A quoi ça sert l'amour?
On raconte toujours
Des histoires insensées,
A quoi ça sert d'aimer?

L'amour ne s'explique pas,
C'est une chose comme ça,
Qui vient on ne sait d'où
Et vous prend tout à coup

Moi j'ai entendu dire
Que l'amour fait souffrir
Que l'amour fait pleurer
A quoi ça sert d'aimer?

L'amour ça sert à quoi?
A nous donner d'la joie
Avec des larmes aux yeux
C'est triste et merveilleux

Pourtant on dit souvent
Qu'l'amour c'est décevant,
Qu'il y en a un sur deux
Qui n'est jamais heureux

Même quand on l'a perdu,
L'amour qu'on a connu
Vous laisse un goût de miel
L'amour c'est éternel

Tout ça c'est très joli,
Mais quand tout est fini
Il ne vous reste rien
Qu'un immense chagrin

Tout ce qui maintenant
Te semble déchirant
Demain sera pour toi
Un souvenir de joie

En somme si j'ai compris
Sans amour dans la vie,
Sans ses joies, ses chagrins
On a vécu pour rien

Mais oui, regarde moi,
A chaque fois j'y crois
Et j'y croirai toujours
Ça sert à ça l'amour

Mais toi t'es le dernier,
Mais toi t'es le premier,
Avant toi y avait rien,
Avec toi je suis bien

Vrijheid, blijheid.

2010-04-20T14:07:00.000-07:00

You can't judge a book by its cover.

Een complete en zelfs grove leugen. De cover van een boek zegt zoveel over de inhoud. Al wie akkoord gaat met een bewering zo cru als deze mist ofwel enig gevoel van stijl of enige vorm van een kritische geest. Zelfs die ene jongen die vroeger in mijn klas zat en zijn joggingbroek van de turnles op maandag aanhield tot en met donderdag - vrijdag in het slechtste geval - liet zijn uiterlijk voor zich spreken. Dat de inhoud van hem als boek die van een vaal en verkleurd stationsromannetje was, daar kon hij natuurlijk zelf niet aan doen.

Mevrouw Verona daalt de heuvel af is het perfecte voorbeeld van mijn misnoegen. Die cover, die sereniteit vind ik terug in het verhaal. Een langgerekt liefdesgedicht waarvan ik zou willen dat iemand het ooit voor mij schreef. Maar over mij zou nog geen boek van meer dan 100 pagina's geschreven kunnen worden. Het zou alleszins geen bestseller worden. Mijn liefdes zijn niet van de saaie aard, dat wil ik niet zeggen, en mijn lerares Nederlands van vorig jaar peperde me het verschil tussen verteltijd en vertelde tijd meerdere malen in, maar zelfs een interessante liefde kan maar interessant beschreven worden met behulp van een bepaalde hoeveelheid vertelstof, en wat voor mij interessant is aan mijn romances is dat daarom niet voor Marie van op de hoek.

Een langgerekt liefdesgedicht is niet wat ik vraag per se. Ik vraag misschien wat aandacht. Ik wil geen vrijheid afnemen, want 'Vrijheid, blijheid.' dat weet elke verliefde puberzot, niet in het minst ikzelf. Maar wat heb ik aan vrijheid als ik de blijheid er niet in vind. Een vat van tegenstellingen is wat ik ben op dit moment in mijn leven, en zozeer als ik de aandacht wil, wil ik de ruimte om te ademen, me te ontplooien en zelfhulpboeken neer te pennen, die niemand helpen, zelfs, of vooral, mezelf niet.

Waarom dan toch dat ik steeds verander in een aanhankelijk klein kind. De maanden tel tot op de dag, misschien zelfs het uur, als ik me inspan, af? Serieus kan ik het niet noemen. Noch mijn gedrag, noch mijn bevlieging van 8 maanden - en 1 dag over 46 minuten vanaf het moment dat ik dit schrijf. Maar het serieuze kan gevonden worden in de gestolen ogenblikken van mijn geluk. Waarom schermt een mens zich af voor zorgeloze kinderlijkheid? Mijn kinderlijkheid ebt niet weg door mijn van tegenstellingen vervatte persoon die zich volwassen van geest noemt, soms. Ik kan best giechelen om de dingen. Misschien doe ik dat wel. Morgen, als ik de lessen op school niet volg door de nasmaak van een zatte zondag. Ik zal opschrikken van mijn schrift en beseffen dat de limieten van functies onderdoen voor de limieten van mijn hoopvolle en naïeve verliefde puberbestaan. Goed.

(Excuses voor de soundtrack van de avond, die late muziekprogramma's zijn nergens goed voor, behalve dan misschien voor het brutaal verbannen van onzedige gedachten van morgen tijdens godsdienstlessen in het bijzonder.)

Dance, dance, dance.

2010-04-17T09:49:00.000-07:00

We drinken champagne uit bierglazen. We zijn zo glamoureus in onze fifties kledij. Het licht springt aan en uit, of net niet uit en net niet aan, maar met Lykke Li op de achtergrond houden we ons sterk. "Having troubles telling you how I feel but I, can dance dance dance."

Engelse aristocratie met vermeende Levi's hemden waren we, en ik kon mijn tanden in de billen zetten van de ballerina die net niet op mijn stuk taart viel. Hij heeft zo rare ideeën, de jongen, maar uiteindelijk klopt het wel. Dat ik in een huis woon dat zo mooi kan zijn wist ik niet. Verscholen schoonheid is vaak de mooiste. Ik kan me er niet toe brengen hem, de jongen, in elk gesprek te vernoemen, aan elk mogelijk onderwerp te linken of gewoon zonder aanleiding over hem, de jongen, te praten. Ik veracht dit soort puberale liefdespraatjes en ik spoel mijn mond met zeep van nicotine. Ik hoest, en doe het opnieuw.

Het vreemde aan gevonden plaatsen die van niemand lijken te zijn is dat je ze jezelf toeeigend. Wat van mij is gaf ik eerst aan haar, en toen aan hem. Maar met haar was het minder alsof ik het weggaf. We ontdekten samen vergane glorie van de orchideeënkwekerij. De serres vroegen onze aandacht en we deelden in een angst betrapt, dan wel verkracht te worden door met drugs platgespoten krakers. Met hem was het alsof ik het weggaf, een kado dat eigenlijk te leuk is om te geven. Zijn honende lach hieromtrent ving ik op met mijn schijnbare arrogantie. Wat kan het mij ook allemaal schelen?

ww honen (hoonde enk ovt; heeft gehoond volt deelw) [honə(n)] neerbuigend de spot drijven met (iemand);= beschimpen

Het is toch gemakkelijk zo, het blijft onder ons, dat denk ik. Of dat dacht ik. "Zo wat insinueren is toch grappig?" vroeg hij me. Boos kijken kan ik wel, als je wil. Ik weet niet of het grappig is. Wat nergens toe leidt hoeft niet te gebeuren. En ongemakkelijke stiltes hoeven niet plaats te vinden, want aan dat soort stiltes heb ik niks. Vrienden die vrezen voor mijn gemoed. Ik die vrees voor zonnebrand. Rosse haren in de zon zijn zoveel mooier dan in de schaduw. En we dronken bier uit bierglazen, terwijl een toekomstige moeder champagne dronk op het binnenkort brutaal naar buiten werken van een kind en er nooit meer hetzelfde uitzien.

Ph: William Eggleston

On the wings of a dove.

2010-04-16T02:29:00.000-07:00

Blackie and the Oohoos - Love Birds

"De mens is fundamenteel alleen en eenzaam." zo leert mijn vader me op een goeie morgen. De zon aarzelt nog op te komen, maar dat ziet alleen hij, want ik eet mijn omelet met mijn rug naar de bloesems, vijver en katten die de glazen deur open willen krabben gekeerd. De waarheid overspoelde me, maar niet tot een verdrinkingsdood leidend hoog. Alsof koud water me vulde, om dan,verzadigd met de harde realiteit, weer geleidelijk weg te stromen, voelde het. Hoe dan ook, ik ben nog niet helemaal terug opgewarmd en te pas en te onpas haal ik de herinnering aan deze uitspraak boven: "Veel mensen, Hendrik, denken dat de lat hoog ligt, maar de lat ligt laag. Ik bedoel, het valt vaker voor dat je je eenzaam voelt dan verenigd. Ik weet het, in je huidige toestand van puberzijn hoor je dat niet graag, maar het is de waarheid. Het beste is om je ervan bewust te zijn, te weten dat de lat laag ligt en de momenten van vereniging net meer te waarderen." Als je mijn vader niet zou kennen, zou je denken dat hij priester is. De waarheid is dat er waarde zit in deze uitspraak, net zoals er waarde zit in elke godsdienst, maar ik toch niet naar de kerk ga, laat staan bid.

Het ligt niet in mijn aard om te liegen, te ontkennen wel, maar liegen kan ik moeilijker. Ik doe het op een manier die duidelijk laat blijken dat ik lieg. Dat maakt het allemaal makkelijker. Glazen breken doe ik nooit, maar de scherven wil ik wel oprapen. Of ik al in veel stukken gespeeld had. "Nee, nog nooit." antwoordde ik. "Hendrik speelt constant toneel." zei een ander. Ik vroeg me af of het klopte, was ik acteur in mijn eigen sitcom met cynici als lachband? Een castingdirector van mijn eigen vrienden? Of regisseur? Nee, geen regisseur. Hoewel de mogelijkheid tot knippen en plakken van scènes tot het mijn perfecte verhaal was me niet zou storen. Of ze me ten goede zou komen weet ik niet. Dat hangt natuurlijk af van de voorkeur van filmgenre die ik op dat moment koester. En de mogelijkheid om af en toe 'CUT' te roepen zou me enkel de bijnaam Gilles de la Tourette opleveren.

2 dagen, 3 films, 0 boeken, 3x fundamenteel eenzaam geweest. Ik keek niet naar Bridget Jones. Geweldig.

The Birds, of hoe vergane glorie nog mooi kan zijn, ergens. Anders mooi. De film kan me niet echt boeien, daarvoor is 'ie te gedatteerd. Maar de acteurs kunnen dat des te meer, hun intonatie en mimiek deed sterk denken aan die uit griekse tragedies, en deden mij dan weer sterker verlangen naar acteren in de film van mijn eigen leven( elegant verschrikt opkijkend van mijn sierlijk opgestoken sigaret, bijvoorbeeld). Zonder fast forward of terugspoelknop. Maar de pure, onverknipte/-verplakte opnames. Bovendien had ik randanimaties, okseltests en gedachtestromen om me mee bezig te houden.

Ph: The Birds (Alfred Hitchcock)

Bones, and Flesh

2010-04-09T15:03:00.000-07:00

Ph:Lauren Poor

Harlem - Gay Human Bones
Wetende dat zijn haar geknipt is, dat hij ver weg is, te ver, voel ik een leegte die ik opvul met de liefde van Lore. Lore die lieve Lore. We dansen op the Cure, we drinken witte wijn omdat hij dat drinkt, maar dat weet ze niet.

Kwaliteit gaat misschien achteruit na een paar flessen witte wijn, maar misschien gaat het er net op vooruit, en voor het gemak nemen we aan dat het erop vooruit gaat.

"Anonimal - Andrew Bird! Opzoeken jongen!"
"Verliefde zot, ik heb mijn vuile haar geknipt!"
"Ik ben niet verliefd. En ik wil dat haar in mijn kussen!"
"Gij snertjoh"

De clichés stapelen zich op maar vullen me met een gelukzalig gevoel, of is dat de wijn?
Hoe dan ook, wat onmogelijk leek is mogelijk, en het leven schenkt me kado's die ik gretig openmaak. Terwijl pubervrienden zich het hoofd breken over moeilijke levensvragen vraag ik me enkel af hoe lang het zal duren voor Lore terug is met de derde fles wijn. Een zegen die ik niet onder woorden kan brengen anders dan: Jongens, wat ben ik een lucky bastard. Van het zure cynisme dat ik mezelf eigen had gemaakt blijft weinig tot niks over. Maar ik voel het gevoel dat ik niet wil voelen. Ik voel het naken van een streng regime. Het dubbele gevoel van liefdes op 't eerste gezicht, en vooral, een ongelofelijk puberaal gevoel van verliefd zijn. Ik ben een verliefde zot, ik ken geen cynisme meer, noch zuurtegraad die me nochtans voorheen niet scheen te ontbreken.

Ik voel de leegte die me morgenvroeg zal overvallen maar ik bedank haar voor haar korte afwezigheid. Want ik ben enkel botten, botten met vlees. Net zoals alles, zal ook dit vergaan, en ik kan maar beter genieten van mijn vlezig en mentaal genot, zolang als het duurt en ik het mag verdragen. "Hang niet de verliefde puber uit, Hendrik!" zegt mijn vader. "Zijn we, of willen we niet allemaal verliefde pubers zijn." is mijn weerwoord. "Ik dacht al dat je iets ging terugzeggen."

Home Alone

2010-04-09T04:34:00.000-07:00

Chablis, bloesemblaadjes, baden in de vijver en Charlotte Gainsbourg.

Geen idee waarom, maar alle ouders van alle pubers die ik vrienden noem - of toch zeker na wat wijn - besloten er gezamelijk op uit te trekken.
Wat ik niet snap is dat die onbetrouwbare jongelui plots betrouwbaar geacht worden en zelfs niet bij de oma of opa van dienst dienen te slapen zoals het, waarschijnlijk, met mij het geval zou zijn. Het resultaat is een beurtrol van 'breng-je-eigen-drank-mee-feestjes' die mijn ogen steeds wateriger maakt. De zon schijnt en verbrandt mijn nek. 's Avonds zal ik de schade opmeten in de spiegel en terugdenken aan scènes uit de film van mijn leven. Een ziekelijk gelukzalig gevoel dat weer over me heen druipt tot ik er tot aan mijn schouders in verdrink, maar het nog net niet de pijn van mijn rode huid kan verzachten.

Endorfine is ook een drug, en ik ben gebruiker. Anders dan die ene die deze week met bebloed gezicht schreeuwde dat 'ie een coke-junk was, maar toch. Mensenkennis is iets wat ik dacht te bezitten, maar wat ik beseft heb te missen, toch wat mezelf betreft. Een wetenschappelijke verklaring voor al wat er gebeurt is vaak het gemakkelijkste maar 'zet u er gewoon over' is sneller gezegd. Waarom dan dat elke avond afgesloten dient te worden met diepzinnige, of alleszins semi-diepzinnige, gesprekken waarin ik tot psychiater gebombardeerd word en de drank mijn tong naar ongekend geluk draagt?

Contradictie is wat zijn huid bedekt wanneer ik me licht voel en toch op de grond gehouden word. Een nuchterheid die verdwijnt na een avond om dan, de volgende ochtend, weer de kop op te steken. Maar ik heb niets aan analyses en ik wil niet analyseren. Ik hou van de tegenstellingen, anders was ik snel uitgekeken. Ik ken geen waarheid in deze, maar ik herken ook geen leugen. En 't is goed zo.

"We hebben toch wel iets moois, ergens?" "Erg erg erg mooi."
Ik ben een ziekelijk sentimentele, zure kers, maar dat is de zon, en niets meer, uiteraard.

Ph: Harley Weir

20L07, my Love!

2010-04-06T04:31:00.001-07:00

Frozen Lady Daydream

2010-04-06T03:51:00.000-07:00

Ph:Chayamai

Ik zag een meisje over het treinspoor lopen. Haar zwarte kledij weerspiegelde de mijne, en haar glimlach deed niet vermoeden dat ze donkere gedachten te verdragen had. "Wat doe je?" wou ik misschien vragen, maar ik reed gewoon weg. Het leek me overduidelijk dat ze zou genieten van mijn aandacht, een geluk dat ik haar niet wou schenken, aangezien ze het al vond in het gevaarlijk maar filmisch balanceren op een treinspoor. Ze lachte terwijl ik door de voetgangerstunnel reed.

Aandacht is een verslavend middel dat weinigen van ons als drug erkennen. Aandacht en ik hebben een haat/liefde verhouding en dat weet die klootzak maar al te goed. Familiefeesten zijn niet voor me weggelegd per se, maar dit jaar leek het allemaal minder nep. "De vrouwen waren blij dat je er zal zijn, ze hadden zo goed met je gebabbeld vorig jaar." stelde mijn opa me gerust. En toch, ik en mijn vader als Bridget Jones en de hare traden op als indringers in een veldslag die er geen was. We klampten ons vast aan de glazen witte goedkope wijn en voelden ons niet al te slecht op ons gemak na het 5e - "Het 5e alweer?". De hapjes werden aangevoerd om de vertegenwoordigers van 'tante Maria' blijgezind te houden en verschrikt keek de toezichthoudster en beschermster van ons aller gemoedsrust op toen de twee - ik en hij - hun jassen vanonder de anderen tevoorschijn toverden en de deur achter ons dichttrokken. Des te gelukkiger was ze toen bleek dat we een frisse neus gingen halen en toen we terugkeerden was het gezelschap naar buiten verhuisd. Een reeks stijfjes geplaatste receptietafeltjes en een vrouw die rondkwam met warme hapjes - "Nee hoor, mijn jongen, ik ben geen tante die je totaal vergeten had, nee. Geen familie...", verlichtte ze mijn schuldgevoel - omkaderden een gesprek dat ik had met één van die vrouwen, die me, blijkbaar, zo gemist hadden. Alsof we elkaar wekelijks zagen sprak ze me aan over d'r werk, iets wat ik met woorden die evolueerden naar een tevreden grommen, door toedoen van het magische glas met goedkope wijn, opving. Een verademing om te merken dat er mensen zijn die denken nog meer te zeggen hebben als ik.

Twin Sister - Lady Daydream

De aandacht verstikte me en mijn huid liep rood aan toen ze mijn humor soms niet snapte omdat ze te gedreven was in haar eigen woordenstroom. Haar handen bleven in de lucht hangen terwijl ze haar ogen vernauwde en haar mond stokstijf hield. Bevroren stond ze zo, afgezien van haar ogen en voorhoofd, de haar toegesproken informatie te verwerken om dan, uiteindelijk, in een schaterlachen uit te barsten om iets dat ze eigenlijk niet grappig vond.

Het gevolg verhuisde naar een eetgelegenheid die voorzien was op zo'n grote mensenmassa van jonge- en oudelui die eigenlijk niks met elkaar te maken hebben. Ronde tafels en wisselende gesprekspartners, geanimeerd maar zelfverzekerd praten en kaken zo rood als mijn haren. Het genoegen van het uiten van de meest ridicule maar ergens logische gedachten is aan de uiterste leeftijden. Ze zeggen wat in hun hoofd opkomt en verwachten dat een mens het snapt. Maar ik viel tussen de leeftijden door met een vreugdevol onthaal tot gevolg. "Wat een wijze jongen, en kijk die houding, werkelijk prachtig!" riep tante Wat-is-haar-naam-? uit.

En ik zat er maar, te wachten op gesprekken met vriendinnen die avond, waarin ik alles zou vergeten. "O, het 12e alweer?"

I don't breathe, I sing.

2010-04-05T03:21:00.000-07:00

Inspiratie. Muziek. Liefdeloos leven. Rosse schijn van licht dat speelt met haar haren. Poëzie is voor melancholische dwazen.

Ik adem niet, ik zing.
Zelfs als ik zucht, klinkt het
per ongeluk alsof ik
een paar noten neurie
die me vannacht, terwijl
ik sliep, zijn voorgezongen.
Het is alsof de lucht mijn deken is en ik
mijn hoofd het liefst
te rusten leg op het kussen
van mijn longen, de plek
waar ik mijn hartslag hoor
in vierkwartsmaat:
dat ik besta, dat ik besta.

Bart Moeyaert

We liggen op mijn geïmproviseerd dubbel bed. De wind doet de gevallen bloemblaadjes opwaaien en de krul die je haar siert valt voor je ogen. Als in een film zoomt mijn blik in op je onderlip. Dromen over dagen van liefde. Het ritme zwelt aan en ik leg mijn borst op de jouwe. Ik keek voorheen nog nooit zo intensief en volg de lijn van je kaak naar je magere lijf. Wat ooit was is niet meer, maar het enige dat veranderde is tijd en ikzelf. En in dit gestolen uur van een verzonnen dag leef ik, leef ik op. Ik leef er naartoe, ik volg het groeiende ritme en volume tot de climax en druk replay. Opnieuw en opnieuw.

"Kom je niet naar de bloesems kijken?" "Ik hou wel van bloesems..."

Ph: Dan Allegretto

Anonimal

2010-04-04T07:48:00.000-07:00

Andrew Bird - Anonimal

Mijn bed is een eiland geworden. Ik liet de twee bedden, waarvan er één tijdelijk leeg zal staan, versmelten tot één, zo groot dat geen enkele bedovertrek me kon helpen. Afzonderlijk maar samen dienen ze als mijn eigen wereld. Eenzaamheid is iets wat ik dacht niet te vrezen, maar het tegendeel blijkt waar te zijn. Een "O hell" gevoel, een sociaal verplicht diner en een gesprek met de onbereikbare later denk ik terug aan gisteren.

"Ik heb je nodig. Ga toch mee!" En zo geschiedde. Gelukkig als ik was omwille van mijn geslaagd fusion experiment betreffende mijn kamer, keek ik uit over de bomen die mijn tuin omkaderen en, bijgevolg, ook het uizicht door mijn kamerraam. Ze dragen witte bloesems met een roze schijn, een geschenk van de Lente, want wanneer de Zomer haar zal aflossen veranderen deze kleine kadootjes in plakkerige hoopjes veroorzakende pruimen. Aan weerskanten van het raam dat met zwarte gordijnen omlijst wordt lijken ze de tuin te verlichten met hun reflectie van weinige zonlicht dat door de grijze wolken kan breken. Ik bel mijn donkerhuidige meid op. "Ik eet snel en dan kom ik meteen." In het licht van de bloesems stond het ongeduld op mijn gezicht af te lezen. Ik zocht naar de antieke spiegel die me bevestiging zou geven maar vond hem niet op de juiste plaats. Mijn ogen keken me verschrikt en verward aan.

Een avond in Antwerpen. De opening van een tentoonstelling van een eerder tweederangs kunstenaar. Niet qua techniek, uiteraard, maar qua ideeën. Ik weet echter niks van kunst, ik doe enkel alsof. Een hardheid die verbloesemd werd met een zacht kleurgebruik van aardetinten, "krantenkoppen" en Darwin. Over dat tweede vroeg ik hem of hij ook voorstudies had, mij jammer genoeg bewust van de ondertoon in mijn woorden dat ik de uiteindelijke werken tekort vond schieten. "Neen, dat heb ik niet." zei hij kortaf en hij voegde eraan toe:"Zo werk ik niet.". En mijn metgezel lachte naar me. Ik zeg ook zo verschrikkelijk stomme dingen. Mijn vader begeleidde mij en mijn vriendin die avond. Met een gevolg van kunstminnende vrienden van mijn Oude Man trokken we naar het volkscafé "Den Engel". Een jongen die wijn uitschonk en van wiens diensten ik graag gebruik maakte bood me nog wat wijn aan toen ik m'n jas al aanhad. "Toe? Voor onderweg?" lachte hij. Ik lachte dan maar terug maar hield me sterk. "Die schoenen draag je toch alleen als..." "Uhuuu!" stemde mijn vriendin met het onuitgesprokene in.

"Den Engel" was, net zoals mijn vader de volgende ochtend zou zeggen, een écht volkscafé. Het oudste en meest bekende van Antwerpen, voegde hij eraan toe. Ultramega Lore poster gestolen en gelachen met het Levenslied. "We gaan even wandelen." zei ik tegen mijn vader. Hij antwoordde dat we niet lang meer zouden blijven.
Buitengekomen zei mijn schaduw me dat Antwerpen anders was dan Sint-Niklaas, alles leefde nog. Dat het maar 11 uur was, zei ik haar. "O, dan zwijg ik." Uiteindelijk keerden we terug op onze voetstappen, feliciteerden een net gehuwd koppel bij de intrede en voegden ons terug aan de tafel van kunstminnende meneren en mevrouwen. We zouden niet lang meer blijven. Een vrouw kneep licht suggestief in de poster van Ultramega Lore en brabbelde iets onverstaanbaars in wat ik dacht dat Hollands was. Op een geïmproviseerde dansvloer trad een vrouw uit mijn schaduw en keek me glimlachend aan met bleke, haast lichtgevende ogen. Ik voelde me betrapt en besefte plots dat ik door minstens 7 vrouwen van middelbare leeftijd en meer al zo gewillig was aangestaard.

Een salsabar later had ik genoeg van het uitje. Zij en ik lieten ons net niet dronken voeren door de gulle schenkers en keurden de salsadansers. Zwarten, zei ik tegen mijn zwarte paradijsvogel, heb ik nooit echt wat gevonden. Ze zei me dat ze dat ook nooit zo had gevoeld, iets wat blijkbaar niet wederzijds was, aangezien ze onophoudelijk aangestaard werd door donkere ogen vanuit alle hoeken van die salsa tent.

Ik lees over avontuurlijke jongeren, over een Bel-ami die ik niet kan strikken en ik knoop gesprekken aan met mijn grootmoeder die ik al tientallen keren ervoor voerde. Waar is Wally schiet er door mijn hoofd. En ik krijg mijn Wally te pakken. Drukke week, stress, koffie, leeftijd, werk, zagen, melancholie. Ik heb moeite met het onderdrukken van te lang onderdrukte ergernis over het hele gebeuren, maar merk op dat ik mijn keel toch droog lulde over die ene ergerlijke gisterenavond.

Dubbele bodems en schizofrene eigenschappen kan ik niet ontkennen, ergernis en leegte wel. Zolang als die leegte opgevuld kan worden door mijn eiland, boek, Andrew Bird en wit/roze bloesemblaadjes is er totaal geen probleem.

Ph: Source

Electricity

2010-04-03T06:28:00.000-07:00

Dansen, dansen, dansen.

How To Dance

2010-04-02T23:17:00.000-07:00

Ph: Viktor Vauthier

Black Kids - I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance With You (The Twelves Remix)

Foute feestjes. Dansen, trut! Stilte lijkt verschrikkelijk bij iemand die je niet goed kent. Dus tijdens het 'indrinken' - op die feestjes is het eerder "Drinken, trut." maar dat klinkt ook zo puberaal... - kreeg ik een droge keel van het hersenloos doorbomen over hobbies en dergelijke meer. Het meisje in kwestie was de vriendin van een vriendin en had bijgevolg niets te maken met enig iemand anders aan die tafel daar in het provinciale café ''t Hemelrijk' - de naam doet het café geen eer aan, hoewel... 't Hemelrijk verwijst naar de begraafplaats van de vroeggestorvenen. Krap zittend en met benen gekruist - wat moet een mens? - begon ik haar uit te horen. Ze zat er zo triest bij. Haar meterslange wimpers in een elegante krul opwerpend terwijl ze haar ogen van triestige stand naar conversatie-modus overschakelde vroeg ik of ze broers had. Zussen, dan? Ouder, ach zo. Studeren? Gent? Ah! Feestjes? Aja... Donderdag is moeilijk natuurlijk. Ja, ja, jaa... Uiteindelijk verspilde ik een tiental minuten aan het loskrijgen van haar tong tot het gesprek zowaar mijn aandacht volledig kreeg, terwijl ik ervoor eerder de onbegrijpende blikken van mijn vriendin trachtte op te vangen en daar succesvol in was. Donkere ogen die van over mijn linkerschouder de pretlichtjes maar moeilijk konden bedwingen. Ook wel jammer dat m'n gezicht net een spiegel is. Veel geheimen heeft een mens niet meer zo.

Het scheiden van een tweeling is nooit een goed idee. Österreich gaat 'ie heen, die andere rosse. "Waar ben je, ik wil dag zeggen!" O, zo lief is hij dan weer wel. Hij laat me achter voor een braspartij van 6, 7 dagen maar dag zeggen kan hij wel even doen. Ik zei dat ik in 't Hemelrijk zat, iets wat niet verwonderlijk is als je weet dat de mogelijkheden nogal beperkt zijn. Hemelrijk, Graanmaat, De Filosoof, Las-Caux, Cipiers, Elfde Genot, ... Ach ja, beperkt in mogelijkheden het overwegen waard. "Kom even naar buiten." Ik vond het zo onwerkelijk. Ging ik daar buiten om hem 's goed vast te pakken. "Ik ga je missen!" God zeg, dat ik zo'n sentimenteel joch was.

Foute feestjes. Dansen, trut! Verkassen naar dat ene feestje van die ene meid die niemand van ons eigenlijk zo goed kent. "Maar waarom gaan we dan?" durfde een enkeling op te werpen. "Dansen, dansen, dansen." En hij zag dat het goed was. We hadden meer nodig dan de Hemel ons gegeven had. Dit kon niet langer zo! Opdringerige danskoningen die m'n vriendin verschalkten. Hijgend zei hij dat je binnen je ras moest blijven. Racisten, nee, daar kan ik echt niet tegen. Uiteindelijk draait het hele zaakje uit op het typische 'kijk mij idioot dansen'. Een vriend die van de juiste moves geen kaas gegeten had schuifelt van hier naar daar en terug - prooien? - met een danspasje dat het regelmatig verschuiven van de voeten inhoudt, begeleid door een ritmisch bewegen van de wijs- en middenvinger die, tegen elkaar geplakt, de zaal en haar moves lijken te dirigeren. But I'm not gonna teach him how to dance with you. Wat maakt het uit. Bijna Pasen zeg!

Battle In the Water.

2010-03-31T08:54:00.000-07:00

Wildbirds & Peacedrums - Battle In the Water

Ph: Eugene Suo-Me

Het is de regen die mijn haren nat maakt en me tegenhoudt om van een vrije middag te genieten. De regen en niets anders. Niets anders.

Zittend op de drempel van een huis dat leegstaat maar waarvoor de fietsen schijnbaar nonchalant samentroepen, bekijk ik de voorbijgangers. Ik zie een man, die vecht met zijn blauwe regenponcho, maar die dan toch een vrouw blijkt te zijn. En terwijl mijn blik afdwaalt naar zijn, of nee, wacht, haar benen en een stel in vleeskleurige panties gehulde kuiten zie denk ik erover na of ik straks zou gaan zwemmen. Ironisch, aangezien ik net het hemelwater vervloekte dat mijn sigaret doorweekte. Verdomde Maartse Grillen! 't Was goed bedoeld uiteraard, zo is 'ie wel, die man daarboven.

Waar het om gaat vandaag lijkt water te zijn. Niets dan water. Water dat wast en dat uitput. Water waarin zelfgenoegzame klootzakken met grotere borsten dan mijn kleine, puberende zusje me de les spellen. "Ja, je komt niet genoeg trainen, hé." Ik haat mezelf een beetje, maar niet echt, wanneer ik hem de grond inboor, hem zijn magere IQ en vette lijf verwijtend, om dan even later te bedenken dat hij ook maar zo oud is als mijn zusje en bovendien echt te dom is om te weten dat hij een klootzakje is. De chloorgeur die mijn huid de komende dagen zal dragen is het resultaat van een verkeerd zelfbeeld. Ik denk aan gesprekken over water, in het water, net uit het water en kijken naar iemand wiens haren nog nat zijn van 't water. Dorstig word ik er van.

Ph: Richard Pedaline

Lay across my big brass bed.

2010-03-29T12:53:00.001-07:00

Bob Dylan - Lay Lady Lay

"Wat is voor jullie genieten?"
Mijn maandagmorgen kan toch echt niet tegenstrijdiger beginnen? Aarzelend staart de hele groep voor zich uit. "Je hoeft het niet te zeggen, als je niet wilt..." maakt een zekere het nog moeilijker om niet meteen horendol te gaan associëren met niet erg salonfähige onderwerpen. Foei!

salonfähig
sa - lon - fä - hig [-` feehiech, Duitse ch] (Duits) bijvoeglijk naamwoord geschikt voor beschaafde omgeving, voor beschaafd gezelschap: deze kleding is niet salonfähig

Er had zich iemand gehaast. Dat konden we allemaal duidelijk zien toen ze haar armen ten hemel richtte, zich waarschijnlijk onbewust van het kleine meertje dat daar onder haar arm was samengevloeid. Ik kan het haar natuurlijk niet kwalijk nemen. Met de opwarming van de aarde en het smelten van ijs zonder geschikte frigobox is het alleen maar logisch dat het water tot aan haar oksels komt in deze lage landen.

Stiltes zonder het gevoel van ongemak zou ik aanduiden als een vorm van genieten. Dit deed ik misschien omdat de ongemakkelijke stilte me naar het tegendeel deed verlangen en ik dus maar, halfslapend aangezien mijn koffie me door tijdsgebrek ontzegd was, mijn mond opentrok en er een antwoord uitsleurde. Het gegiechel zwol aan van achteren. Tegen de verwarming aanleunend en gevaarlijk balancerend op slechts 2 poten van hun stoelen - in een coolness evenwaardig aan die van Harry Potter - vulden hun appelwangetjes en oogjes zich met fonkelingen en een lachbui die stil zou blijven toen ik begon met de woorden 'in een bed'. Stil bleef het toen ik stilte aanhaalde als een vorm van genieten. Zwijgen met twee. Of in dit geval met 8. Met 8 in bed? Gezellig. Factory Girl alike ronddartelen in glitter of... Nee. Beter niet.

"Toch leuk zo samen zwijgen?" Bespeurde ik daar sarcasme? Mijn hoofd moest ook maar 's zwijgen. Mijn gedachtenstroom leg ik het zwijgen op. Mijn vingers...
(Ph: 'Factory Girl')

Avoir La Gueule de Boisrenard

2010-03-28T07:03:00.000-07:00

Ph:Clotilde Boisrenard

Locked In/Locked Out

2010-03-28T06:17:00.000-07:00

"Je spreekt net als in een film."
"Is het leven dan geen film zonder de mogelijkheid om te knippen wanneer het je goed uitkomt?"

Mag ik me een Socrates voelen die de bal terugkaatst nadat hij er een vraagteken achter plaatst?

"Steve+Sky 2"

Het vreemde met plannen is dat ze altijd anders uitdraaien dan gepland. Wanneer ik plan dat ik er om 5 uur ben ben ik per definitie een kwartier tot een half uur te laat. Zo hoort het, ook al valt die tijdspanne misschien net buiten het fashionably late excuus. De trein is voor mij even zwijgen. Ik lees liever niet, ik kijk eerder naar de achtertuintjes van de nieuwbouwwijken die ons door lintbebouwing verwoeste landschap opslorpen. En dat werkt zo. Wachtend op mijn trein vang ik het laatste strookje zonlicht dat die dag zal schijnen op met mijn rosse kruin, in een verwoede poging mijn haren weer een schakering rosser te doen oplichten als antwoord op de 'verbruining' die optrad na een toch wel erg sombere winter. Het is niet zo dat ik dat nodig heb, het is dat het publiek het van me verwacht. Ach "Let them eat cake".

Mijn plan bestond er dus uit om hersenloos voor me uit te staren, ervoor te zorgen dat ik niet al te veel zou roken en misschien, als het even kon, mijn haren wat in een juiste dosis onverzorgdheid te schikken. Maar ik kwam 'een broer van...' tegen. "Hendrik?" "Ja..." "Kent ge mij niemeer? Broer van Zsa-Zsa." "Ach ja." Nu, niet alleen leek mijn leven plots ongelofelijk saai in vergelijking met het zijne, ik had ook de grootste moeite om me op zijn woordenstroom te concentreren. In plaats van attentief luisteren evolueerde mijn houding steeds meer naar een hersenloos voor me uit staren. Zijn lippen waren wel erg perzikkleurig, en als hij iets zei schoof hij een eindje naar voren - in tegenstelling tot zijn wel erg laidback houding als ik dan iets zei - om vervolgens met zijn linkerhand het tafeltje dat er voor het ongemak geplaatst wordt vast te grijpen.

Ik liet hem uiteindelijk achter, niet ver van waar ik moest zijn. "Tot de volgende!" En zo erg zou ik dat niet eens vinden. "I thought how unpleasant it is to be locked out; and I thought how it is worse, perhaps, to be locked in" - Virginia Woolf
Een gesloten deur van een leeg huis, een onbestemd gedool in de supermarkt en een onsympathieke begroeting van mijn kant later werd ik pas echt welkom geheten. Ik moet trouwens meer eten als ik wil drinken. Onthouden!

"A single day and in that day a whole life." - Virginia Woolf
Ik had een avond zonder einde gepland, maar kwam niet verder dan een vermoeide blik op oneindig. Een beetje hersenloos wel. Pasfoto's, pizzakilo's en prêt-à-porter uit vervlogen tijden. Ik voel me zo'n verschrikkelijk puberaal wicht wanneer ik humor die ik nooit snapte verkeerd opneem. "Zet me dan meteen in een kooi."? Wat? Zoals die vogels die ik de volgende dag op de vogelmarkt zou zien, dan? Te mooi om te laten vliegen? Parkieten en papegaaien met een al te bont verenkleed - toch voor mijn vermoeide ogen.

"Each has his past shut in him like the leaves of a book known to him by his heart, and his friends can only read the title." - Virginia Woolf
Citaten zijn zo gemakkelijk, ik citeer zonder schuld aan de inhoud. Vrijheid voor interpretatie kan ik geven. Door de tralies heen als het moet.

Toe, nog eentje dan.
"It is fatal to be a man or woman pure and simple: one must be a woman manly, or a man womanly." - Virginia Woolf

Back to back.

2010-03-27T03:51:00.001-07:00

De zon verbergt de wolken. Wanneer ik mijn ogen naar de hemel richt, wachtend op?, overvalt een kriebel in mijn neus me, die ik verjaag met een niesbui.
"Die allergie weer?" krijg ik op sarcastische wijze te horen. "Het is geen verzonnen allergie! Het is iets echt!" Om de één of andere reden slaagde ik er niet in een zinnig argument te vinden dat mijn gelijk zou bewijzen. Nu, ja ... Ik had het ooit gezien op een documentaire. Of was het toch iets anders? De krant, dan? Bijgestaan werd ik door mijn medeslachtoffer en vriend van dienst die zei dat hij dat ook had! Ha! De zon is een gele verblindende, laten-niezende trut. Maar ze is er wel. Ik moet natuurlijk nog altijd iets vinden om over te blijven zeuren.

Mijn vrijheid vertaalt zich naar de vrijheid om te kiezen wanneer ik mijn tanden poets. Niet zozeer wat ik doe buiten dat. Tafel zetten, hout halen - maar de zon is er! - en wasmachine inladen. Ik herinner me zonnige ochtenden van uit de tent kruipen en het laatste restje wijn zoeken, vervolgens sigaretten zoeken, opsteken, ontdekken dat de filter in brand staat en terug gaan liggen. 't Is weer begonnen die mooie zomer. Maar toch twijfelde ik tussen jas of trui. Ik sta met mijn ene voet in de lente, klaar om de zonnestralen als deken rond me te wikkelen. Aan de andere kant heb ik nog steeds een pakje papieren zakdoekjes in die jas zitten. Maar die allergie vraagt natuurlijk ook om zo'n kleinood.